Dzisiaj, 22 stycznia, Kościół wspomina św. Wincentego z Saragossy – diakona i męczennika, jednego z pierwszych wielkich świadków wiary na Półwyspie Iberyjskim. Jego życie i śmierć przypominają nam, że prawdziwa miłość do Chrystusa potrafi przetrwać najcięższe próby.
Wincenty urodził się pod koniec III wieku w Huesca (w Aragonii, dzisiejsza Hiszpania) w zamożnej, chrześcijańskiej rodzinie rzymskiej. Już jako młody człowiek wyróżniał się głęboką pobożnością, znajomością Pisma Świętego i gorliwością w służbie. Biskup Saragossy, Waleriusz (który sam miał wadę wymowy), dostrzegł w nim wyjątkowy dar i wyświęcił go na diakona, a nawet powierzył mu głoszenie kazań w swoim imieniu. Wincenty stał się więc nie tylko szafarzem sakramentów i opiekunem ubogich, ale także odważnym głosicielem Ewangelii.
W 303–304 roku wybuchły krwawe prześladowania chrześcijan za cesarza Dioklecjana. Biskup Waleriusz i diakon Wincenty zostali aresztowani. Najpierw uwięziono ich w Saragossie, potem przewieziono do Walencji. Sędzia Dacjan chciał zmusić ich do wyrzeczenia się wiary i wydania kościelnych skarbów. Biskup pozostał wierny, ale to właśnie młody diakon Wincenty stał się symbolem niezłomności.
Przeszedł okrutne tortury: rozciągano mu ciało na łożu, rozrywano boki żelaznymi hakami i grzebieniami, przypalano ogniem, a potem wrzucono na stos skorup i tłuczonego szkła, by nie mógł spocząć. Mimo to – jak podają starożytne przekazy – Wincenty nie tylko nie załamał się, ale śpiewał hymny na cześć Boga, a nawet pocieszał strażników. Jeden z nich, widząc taką siłę ducha, nawrócił się!
Ostatecznie skazano go na ukrzyżowanie – zmarł 22 stycznia 304 roku w Walencji. Jego ciało wrzucono do morza, by nie czczono relikwii, ale Bóg sprawił, że fale wyrzuciły je na brzeg, a kruki strzegły przed zwierzętami, aż chrześcijanie mogli je pochować godnie.
Kult św. Wincentego szybko rozprzestrzenił się po całej Europie – już w V wieku miał kościoły w Hiszpanii, Francji, Szwajcarii i Rzymie. Jest patronem m.in.: Portugalii i Lizbony, winiarzy, wytwórców i sprzedawców wina, leśników, drwali i rolników, wielu miast hiszpańskich (Saragossa, Walencja)
Jego życie uczy nas, że diakonat to nie tylko posługa przy ołtarzu, ale przede wszystkim miłość czynna – troska o ubogich, odważne głoszenie prawdy i wierność Chrystusowi aż do końca.
Zapraszamy do wspólnej modlitwy w tym dniu – może podczas wieczornej Mszy lub adoracji polecimy Panu naszą parafię, kapłanów, diakonów i wszystkich, którzy służą w Kościele.
Niech św. Wincenty oręduje za nami, byśmy w codziennych próbach byli odważni i wierni!
