W dniu 22 stycznia 2022 r. we wspólnocie sióstr w Łomży przy ul. Wojska Polskiego 4 s. Zofia Andratowicz dziękowała Bogu za dar powołania do wyłącznej służby Jemu. „Miarą naszego życia jest lat siedemdziesiąt, osiemdziesiąt, gdy jesteśmy mocni” ( Ps. 90, 10).
Siostra Zofia należy chyba do tych mocniejszych, skoro doczekała jubileuszu 70-lecia ślubów zakonnych. Niezwykły to jubileusz – pierwsze śluby złożyła 16 stycznia 1951 r. Dziś dziękowała Bogu za wszelkie dobro, które stało się jej udziałem w ciągu minionych lat.
Uroczystość zgromadziła wiele osób, przybyły na nią: przełożona prowincjalna Wiesława Rypina, radna i dyrektor przedszkola Helena Zastawna, ekonom s. Mirosława Szaniawska, delegacja sióstr ze wspólnoty z Łomży (ul. Radziecka). W radość jubileuszu włączyła się oczywiście nasza siostrzana wspólnota domowa wraz z przełożoną domu i radną prowincjalną s. Marylą Sieczką.
Pięknie udekorowana kaplica zachęcała do modlitwy. Mszę św. celebrowało dwóch kapłanów: proboszcz parafii katedralnej ks. Marian Mieczkowski i delegat klasztoru kapucynów o. Kazimierz Synowczyk, który również wygłosił homilię. Nawiązał w niej do powołania Siostry Jubilatki – do wiernej służby Bogu i ludziom. Wspomniał o jej żmudnej, ale jakże pięknej pracy hafciarskiej. Całymi godzinami siedziała nad krosnami, a spod jej rąk wychodziły artystycznie wykonane ornaty, chorągwie i inne szaty liturgiczne.
Po Komunii św. s. Zofia w modlitwie uwielbienia wyraziła Jezusowi Oblubieńcowi wdzięczność za dar życia, wiary, powołania i wszelkie otrzymane łaski oraz odnowiła śluby.
„Klęczę przed Tobą, Boże mój, i pragnę mówić z Tobą, o Tobie. Przecież każde moje słowo, każda myśl jest ostatecznie Twoim słowem i myślą o Tobie. Boże, Ty jesteś moim Bogiem; jesteś moim Życiem, moim przeznaczeniem i moją przyszłością, do której niesie mnie każda chwila życia. Stworzyłeś mnie ku Sobie Boże i mam powrócić do Ciebie. Ty jesteś Bogiem mojego początku i mojego kresu. Ty jesteś Bogiem radości i cierpienia; Bogiem bogactwa i nędzy, Bogiem siły i słabości mojego życia. Ogarniasz mnie ze wszystkich stron. W Tobie przecież żyję, poruszam się i jestem. W duchu wiary, jaką mnie obdarowałeś, pragnę uwielbiać Ciebie, Ojcze, Synu i Duchu Święty. Boże – Życie i Oczekiwanie nasze – bądź uwielbiony w darze mojej wiary, nadziei i miłości, która pozwala mi trwać w Tobie, przy Tobie i dla Ciebie. Bądź uwielbiony w darze mojego życia i mojego powołania, jakim mnie obdarowałeś. Dzisiaj, wobec tej wspólnoty, dziękuję Ci za możliwość realizacji podarowanego mi przez Ciebie powołania w mojej rodzinie zakonnej – w Zgromadzeniu Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Swoją wdzięcznością ogarniam także tych ludzi, których w różnym czasie i w różny sposób stawiałeś na drodze mojego życia. Tak dobrze jest być przy Tobie, Panie; czuć Twoje ciepło i Twoją Obecność kochaną. Bądź Bogiem mojej nadziei! Bądź Bogiem mojego życia, które z Twojej Woli i z Twojego daru może i powinno być nigdy niekończącą się miłością; miłością wędrującą ku Tobie i zanurzającą się w Ciebie.”
Następnie wszyscy udali się do refektarza, gdzie przełożona prowincjalna w imieniu własnym i zebranych gości złożyła Jubilatce życzenia. „70 lat temu Bóg wybrał Ciebie, Droga s. Zofio i powołał do Zgromadzenia Sióstr Służek NMP Niepokalanej, zaprosił, abyś w charyzmacie ukrytego życia rozszerzała wszędzie Królestwo Boże. A Ty, droga s. Zofio, odpowiadając na Boże wezwanie, oddałaś swoje życie Bogu, poprzez złożenie pierwszej profesji. Dziś, obchodząc ten piękny jubileusz, dziękujemy razem z siostrą Ojcu Miłosiernemu za dar siostry powołania i za zdroje łask otrzymanych na przestrzeni 70 lat.
Dziękujemy za siostry radość, ofiarność, pracowitość i rozmodlenie. Dziękujemy, że potrafiłaś pracę zamieniać w modlitwę i patrząc na dzieło swoich rąk, myślą przebywać w niebie. Dziękujemy, że wszystkie nasze sprawy, sprawy ważne dla zgromadzenia, Kościoła i Ojczyzny przedstawiasz Bogu w długiej, cichej modlitwie, tu w naszej kaplicy. To siostry miłość do Jezusa potrafiła uczynić życie zakonne pięknym. Sprawiła, że wszystko, nawet to co trudne, stało się możliwe. Dziś, dzieląc z siostrą jubileuszową radość, składamy najlepsze życzenia na dalsze życie, aby upływało w zdrowiu i bliskości Jezusa oraz Jego Niepokalanej Matki.”
Uroczystość zakończyła się wspólnym obiadem, któremu towarzyszyła radosna atmosfera.
s. Kazimiera Kowalczyk
