Umiłowanie wolności przez Polaków darem Chrztu Polski
W Roczniku Kapituły Krakowskiej pod rokiem 966 zamieszczono krótką notatkę: „Mieszko, książę Polski został ochrzczony”. W tak lakoniczny sposób opisano najważniejszy moment w historii naszej Ojczyzny, który powszechnie uważa się za początek polskiej państwowości. To wydarzenie ukazuje nam fundament, na którym została zbudowana Polska. Jest nim wiara chrześcijańska. Dzisiaj, 14 kwietnia, świętujemy kolejną rocznicę Chrztu Polski. Warto więc przypomnieć bogate przesłanie, jakie niesie to wydarzenie przez wieki aż do dzisiaj. Chcemy to czynić pamiętając o prośbie naszego wielkiego Rodaka św. Jana Pawła II, który podczas pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny apelował: „Proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię „Polska”, raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością – taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym, – abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili, – abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy”.
Kochani, Chrzest Polski z 966 roku to prawdziwe korzenie, które przez ponad tysiącletnią już historię dawały naszemu narodowi życie. Prośba świętego Papieża, abyśmy sami nie podcinali tych korzeni, uświadamia nam, że od wierności przyrzeczeniom chrzcielnym zależy przyszłość naszej Ojczyzny, zależy nasza wolność – ta wewnętrzna, jak i zewnętrzna. Od tego zależy, czy ojczyste drzewo będzie wzrastać, rozwijać się i pięknie owocować, czy też stanie się suche, nie dające ani owoców ani cienia.
Chrzest Polski sprawił, że na naszej ziemi stanął pierwszy Chrystusowy krzyż, od tego czasu sprawuje się Najświętszą Eucharystię, a także sakrament pokuty i pojednania. Do naszych przodków dotarła nauka o nieodwołalnej miłości Boga do człowieka i rozlały się zdroje Bożego miłosierdzia. Dzięki Bożej łasce nasz naród w sposób szczególny pokochał Matkę Chrystusa obierając Ją za swoją Królową. Kiedy w 1966 roku obchodzono uroczyście Tysiąclecie Chrztu Polski, punktem kulminacyjnym stał się Akt całkowitego Oddania Polski w niewolę Matce Chrystusowej za wolność Kościoła w Ojczyźnie i w świecie. Dokonał go bł. Kard. Stefan Wyszyński na Jasnej Górze w święto Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, 3 maja. W tym heroicznym akcie zawierzenia znalazły się wzruszające słowa modlitwy: „Odtąd Najlepsza Matko nasza i Królowo Polski, uważaj nas Polaków jako Naród za całkowitą własność Twoją, za narzędzie w Twych dłoniach na rzecz Kościoła świętego (…). Czyń z nami co chcesz! Pragniemy wykonać wszystko czego zażądasz, byleby tylko Polska po wszystkie wieki zachowała nieskażony skarb Wiary świętej, a Kościół w Ojczyźnie naszej cieszył się należną mu wolnością, bylebyśmy z Tobą i przez Ciebie, Matko Kościoła i Dziewico Wspomożycielko stawali się prawdziwą pomocą Kościoła Powszechnego ku budowaniu Ciała Chrystusowego na ziemi”.
Tak więc, kochani, widzimy, co w naszym życiu osobistym i narodowym jest najważniejsze – jest to najświętsza wiara. Dopiero potem jest wolność, bo ona bez wiary nie jest prawdziwą wolnością. Jasno to wyraził bł. Prymas mówiąc, że „dla obrony wiary Kościół poświeci nawet wolność, ale dla zachowania wolności nie poświęci nigdy wiary”. Nie możemy też zapomnieć, że w bogatych dziejach naszej Ojczyzny, tych trudnych i świetlanych, to Kościół przez wieki troszczył się o trzeźwość narodu. Ta troska wypływała z głębokiego przekonania, że cnota trzeźwości umacnia wiarę i jest fundamentem prawdziwej wolności.
Mamy świadomość, że chrześcijaństwo zmieniło codzienne życie Polaków nadając mu właściwy kierunek zgodny z zasadami Chrystusowej Ewangelii. Chrześcijaństwo rozwinęło pięknie naszą kulturę, umocniło tożsamość narodową, zjednoczyło nas i zmobilizowało do szczególnej troski o wolność.
Można by jeszcze długo wymieniać wspaniałe owoce przyjęcia przez nasz naród Chrztu świętego. Z pewnością, świadomość wielkości tego Bożego daru uzależniona jest od tego, czy sami jako ochrzczeni doceniamy w naszym życiu osobistym ten pierwszy sakrament. Czy jesteśmy wierni przyrzeczeniom chrzcielnym? Czy naprawdę, jak śpiewamy w pieśni: „Najświętszej Trójcy wieczną cześć pragniemy z serc gorących nieść. Strzec wiary ślubujemy, w niej żyć, umierać chcemy”?
Niech pamięć o Chrzcie Polski wzbudzi w naszych sercach wdzięczność za tak wiele lat żywej i silnej wiary naszego narodu. Wdzięczność za ten skarb naszej tożsamości i źródła polskiego przetrwania w najtrudniejszych dziejowych momentach. Niech także mobilizuje nas do troski o nieskażony skarb wiary świętej, o wolność Kościoła świętego w naszej Ojczyźnie i na całym świecie. Jesteśmy za to naprawdę odpowiedzialni przed Bogiem i przed historią.
ks. bp Tadeusz Bronakowski
