Kochani, rozpoczął się październik – miesiąc różańcowy. Czcicieli Matki Najświętszej, którzy codziennie sięgają po różaniec i z ufnością go odmawiają, nie trzeba przekonywać, jak wielkim jest on darem. Ta prosta, a jakże głęboka i piękna modlitwa, towarzyszy nam w różnych chwilach życia – radosnych i tych przepełnionych bólem, pomyślnych i tych, w których ponosimy stratę. Jest po prostu wpleciona w nasze życie, tworząc wspaniały duchowy bukiet z modlitewnych róż.
Przygotowując się do niezwykle ważnego Jubileuszu, jaki przeżywać będziemy w 2027 roku, a mianowicie 150-lecia objawień Maryi w Gietrzwałdzie, pragniemy z wielką gorliwością odpowiedzieć na wciąż aktualne wezwanie, jakie płynie do nas z tego świętego miejsca. To właśnie na polskiej ziemi Maryja poleciła, by codziennie odmawiać Różaniec. Powiedziała też naszemu narodowi: „Przestańcie pić i upijać się”. Zatem modlitwa różańcowa i praktykowanie cnoty trzeźwości to wezwanie samej Matki Najświętszej. Przyszła do nas z nieba, bo troszczy się o nasz los doczesny i wieczny. Troszczy się o swoje dzieci, dla których jest Matką i Królową.
Zauważmy, kochani, że wielcy Polacy, którzy troszczyli się o trzeźwość naszego narodu, byli też wielkimi czcicielami Matki Bożej, a różaniec był dla nich codzienną modlitwą. W czasie naszych spotkań często przypominamy ich życie i nauczanie. Wspominamy bł. o. Honorata Koźmińskiego, kapucyna, który propagował objawienia gietrzwałdzkie, zachęcał Polaków do różańca i do porzucenia pijaństwa. Mówimy często o bł. ks. Bronisławie Markiewiczu, który trzeźwość wskazywał jako podstawowy warunek odzyskania wolności i dalszego istnienia naszej Ojczyzny. To właśnie w jego Zapiskach możemy przeczytać postanowienie: „Codziennie będę odmawiać cząstkę różańca”. Pamiętamy o świetlanym przykładzie św. o. Maksymiliana Kolbego, który nie rozstawał się z różańcem i tak bardzo troszczył się, aby założony przez niego Niepokalanów był przykładem miłości Matki Bożej i trzeźwego, wolnego od nałogów życia. A jakże często podczas naszych spotkań przywołujemy przykład bł. kard. Stefana Wyszyńskiego, bo rzeczywiście ten wyjątkowy sługa Maryi był bodaj największym w historii naszej Ojczyzny krzewicielem trzeźwości. On nazywał różaniec „łańcuchem bezpieczeństwa na stromej skale szczytów górskich” i radził, aby w obliczu różnych problemów, których nie potrafimy rozwiązać, mieć w kieszeni różaniec i modlić się.
Również sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki w duchu objawień maryjnych zachęcał do odmawiania różańca i składania duchowych ofiar, przede wszystkim przez podjęcie decyzji o dobrowolnej abstynencji od alkoholu. Oto jak ten wielki apostoł trzeźwości wyjaśniał prośbę Matki Bożej o modlitwę za grzeszników, prośbę o odmawianie różańca: „Bóg dla nawrócenia grzeszników chce się posłużyć naszymi modlitwami. (…) Maryja poleca nam szczególnie i usilnie modlitwę różańcową. Ma ona także dla nas moc wyzwalającą, bo wprowadza nas – przez rozważanie tajemnic naszej wiary – w prawdę i rzeczywistość Bożego działania w świecie”.
Wspaniałym nauczycielem modlitwy różańcowej i troski o prawdziwą wolność człowieka jest dla nas niezmiennie św. Jan Paweł II. Jak sam wyznał, „Różaniec towarzyszył [mu] w chwilach radości i doświadczenia. [Zawierzył] mu wiele trosk. Dzięki niemu zawsze [doznawał] otuchy”. Nasz św. Papież podkreślał, że odmawiając różaniec tworzymy wieź „z Panem Jezusem poprzez – można by powiedzieć, serce Jego Matki. Równocześnie zaś w te same dziesiątki różańca nasze serce może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości. Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, zwłaszcza tych, którzy nam są najbliżsi, tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim”.
Dlatego, kochani, z wielką ufnością wprowadzajmy wszystkie nasze życiowe sprawy w codzienny różaniec. Prośmy też o otrzeźwienie naszego narodu, o odnowę moralną. Módlmy się, aby wszyscy Polacy zrozumieli, że wiara i trzeźwość to fundament prawdziwej wolności.
Bp Tadeusz Bronakowski
