Jubileuszowe święta
Wigilia znaczy po łacinie czuwanie. Stanowi ona kulminację adwentowego oczekiwania na przyjście Mesjasza. To już dosłownie za kilka dni Boża łaskawość „zapłonie jak pochodnia” (Iz 62,1), bo w Betlejem narodzi się Jezus, który „zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1,21).
Hebrajskie imię Jeszua jest skróconą formą imienia Jehoszua, które znaczy Jahwe zbawia. Niewykluczone, że galilejscy Żydzi używali wobec Jezusa wersji jeszcze bardzie skróconej – Jeszu. Było to niezwykle popularne żydowskie imię męskie aż do II wieku, po takich imionach jak Szymon, Józef, Eliezer (Eleazar), Juda i Johanan. W Nowym Testamencie imię Jezus pojawia się 919 razy (sześć razy w odniesieniu do innych postaci niż Zbawiciel). Z tej racji, że „nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12), jest to „imię ponad wszelkie imię” (Flp 2,9).
Niebawem zasiądziemy do wigilijnego stołu, przełamiemy się opłatkiem, wypowiemy słowa życzeń, porozmawiamy ze sobą życzliwie i zaśpiewamy wspólnie kolędy. „Błogosławiony lud, który umie się cieszyć” (Ps 89,16). Naprawdę będziemy radować tak, jak „oblubienic weseli się z oblubienicy” (Iz 62,5), wszak są to gody weselne związane z zaślubinami Boga z ludzkością.
A gdy „noc w swoim biegu dosięgnie połowy” (Mdr 18,14), narodzi się On: „Książę Pokoju” (Iz 9,5). Dołączymy duchowo do pasterzy betlejemskich, którzy będą „wielbić i wysławiać Boga” (Łk 2,20), bo dzięki orędziu aniołów znaleźli „Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie” (Łk 2,12). I wtedy zaczniemy głębiej rozumieć, że wszelka ziemska światłość stanowi tak naprawdę jedynie nikły odblask Światłości Wiekuistej, która teraz z Betlejem promieniuje intensywnie aż po krańce ziemi. „Światło wschodzi dla sprawiedliwego/ i radość dla ludzi prawego serca./ Weselcie się w Panu, sprawiedliwi, i sławcie Jego święte imię” (Ps 97,11-12).
To maleńkie Życie, leżące w betlejemskim żłóbku, jest „światłością prawdziwą, która oświeca każdego człowieka” (J 1,9), a nade wszystko duchowe obszary ludzkiej egzystencji, czyli nasze serca i umysły. W Bożym Dziecięciu znajduje się przecież moc, dzięki której i my możemy na powrót stać się dziećmi Bożymi (por. J 1,12), odradzając się sakramentalnie z Boga samego (por. J 1,13).
Będą to SETNE święta Narodzenia Pańskiego w dziejach Diecezji Łomżyńskiej, która powstała 28 października 1925 roku. A zatem: „Niech się radują niebiosa i ziemia weseli,/ niech szumi morze i wszystko, co je napełnia./ Niech się cieszą pola i wszystko, co na nich rośnie,/ niech wszystkie drzewa w lasach wykrzykują z radości” (Ps 96,11-12). Tym bardziej więc, z racji tego jubileuszu, niech w naszym życiu dobro zwycięża nad złem, miłość nad egoizmem, radość nad smutkiem, przebaczenie nad doznanym urazem, dynamizm nad acedią (znużeniem), prawda nad kłamstwem, a pokój nad chaosem. Błogosławionych Świąt Narodzenia Pańskiego!
Z Bogiem!
(Hope)
