PONIEDZIAŁEK WIELKIEGO TYGODNIA
J 12, 1-11
Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego i drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi nogi, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku.
Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z uczniów Jego, ten, który Go miał wydać: „Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim?” Powiedział zaś to nie dlatego, jakoby dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem, i mając trzos wykradał to, co składano.
Na to Jezus powiedział: „Zostaw ją! Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mojego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, ale Mnie nie zawsze macie”.
Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest; a przybyli nie tylko ze względu na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. Arcykapłani zatem postanowili stracić również Łazarza, gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa.
„Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii.”
Św. Jan Ewangelista wprowadza czytelników w klimat bliskości Jezusowej Męki. Także nas wprowadza w tę szczególną atmosferę, w którą my wchodzimy każdego roku, kiedy przeżywamy Wielki Tydzień. To wyjątkowy czas w roku liturgicznym, który nam przypomina wydarzenia z życia ziemskiego Pana Jezusa, wydarzenia tak ważne dla nas, dla naszego odkupienia. Jezus przybył do Jerozolimy, został uroczyście i radośnie powitany kiedy na osiołku wjeżdżał do Miasta Świętego. A jednak dało się odczuć atmosferę wrogości ze strony przywódców ludu, ze strony ludzi, którzy nie chcieli przyjąć prawdy o tym, że On jest oczekiwanym Mesjaszem. Dziś słyszymy, według relacji danej nam przez umiłowanego ucznia, o namaszczeniu Chrystusa w domu Łazarza, Marty i Marii w Betanii. I Jezus, broniący czynu Marii, mówi, że to, co uczyniła, było „na dzień pogrzebu”. Jezus jest świadomy tego, że godzina Jego Męki i Śmierci jest bliska. On zdąża w kierunku Krzyża – bo tak nas umiłował, bo taką darzy nas miłością, że chce złożyć Siebie w ofierze za nas. Jezus jest świadomy, że czas Jego Męki jest bliski. A czy my pamiętamy o tym? Jak przeżywamy czas rozpoczętego tygodnia: Wielkiego Tygodnia? Obyśmy potrafili znaleźć czas na rozważanie prawdy o Męce Tego, który nas „do końca umiłował”. Jak zamierzamy przeżywać ten Wielki Tydzień?
Ks. Jan Krupka
