Wiara: Św. Kazimierz Królewicz

4 marca Kościół wspomina świętego Kazimierza – królewicza polskiego i litewskiego, jednego z najpiękniejszych przykładów młodego świętego, który wybrał Chrystusa ponad tron, władzę i wygodne życie. Patron młodzieży, studentów, Litwy i Polski – jego życie to dowód, że świętość nie zależy od wieku, stanowiska ani bogactwa, lecz od radykalnej miłości do Boga.

Kazimierz urodził się 3 października 1458 roku w Krakowie jako czwarte dziecko króla Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Był wnukiem Władysława Jagiełły i Zofii Holszańskiej – wychowywał się więc w samym sercu dynastii Jagiellonów, w otoczeniu dworskiego przepychu, edukacji na najwyższym poziomie i wielkich planów politycznych. Od najmłodszych lat przygotowywano go do roli władcy: uczył się języków (łaciny, niemieckiego, włoskiego), teologii, historii, sztuki wojennej i dyplomacji. Jego nauczycielem był m.in. Jan Długosz – słynny kronikarz i wychowawca królewskich synów.

Już jako nastolatek Kazimierz wyróżniał się głęboką pobożnością. Codziennie uczestniczył we Mszy Świętej, często kilka razy dziennie, odmawiał Brewiarz, pościł w soboty i w wigilie świąt, sypiał na twardym posłaniu, nosił włosiennicę. Unikał dworskich zabaw, tańców i rozrywek, które były normą na Wawelu. Gdy inni młodzi książęta gonili za zaszczytami, on wolał modlitwę i czytanie Pisma Świętego.

W 1471 roku, mając zaledwie 13 lat, został wysłany przez ojca na Litwę jako pretendent do tronu po śmierci wielkiego księcia litewskiego. Litwini przyjęli go entuzjastycznie, ale Kazimierz szybko zrozumiał, że tron jest osiągalny tylko za cenę kompromisów z pogańskimi zwyczajami i herezjami. Odmówił koronacji i wrócił do Krakowa – pierwszy raz w historii Jagiellonów królewicz zrezygnował z tronu z powodów sumienia.

W 1483 roku, gdy miał 25 lat, wybuchła wojna z Węgrami. Ojciec chciał wysłać Kazimierza na czele armii, ale ten odmówił – nie chciał zabijać ludzi w wojnie bratobójczej. Zamiast tego pozostał w Krakowie, gdzie oddał się opiece nad chorymi i ubogimi. W tym samym roku zachorował na gruźlicę płuc. Mimo ciężkiej choroby nie przestał pomagać potrzebującym – odwiedzał szpitale, rozdawał jałmużnę, modlił się za umierających.

Zmarł 4 marca 1484 roku w Grodnie, mając zaledwie 25 lat i 5 miesięcy. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Jezu, Maryjo”. Został pochowany w katedrze wileńskiej, a jego ciało – jak podaje tradycja – nie uległo rozkładowi. Już wkrótce po śmierci zaczęły się cuda za jego wstawiennictwem.W 1602 roku papież Klemens VIII ogłosił go świętym, a w 1604 roku papież Paweł V ustanowił go patronem Polski i Litwy. W 1948 roku Pius XII potwierdził go jako głównego patrona młodzieży. W ikonografii przedstawiany jest najczęściej w koronie książęcej, z lilią (symbol czystości), krzyżem i księgą (symbol mądrości i pobożności).

Niech wstawiennictwo świętego Kazimierza wyprosi naszej młodzieży łaskę odwagi w wierze, czystości serca i wierności Chrystusowi – zwłaszcza w tych trudnych czasach. Niech patronuje wszystkim młodym, którzy chcą żyć radykalnie dla Boga.

Święty Kazimierzu, królewiczu i patronie młodzieży – módl się za nami!

Fot.: Wikipedia/Św. Kazimierz na obrazie w katedrze wileńskiej (ok. 1520)