Poczet papieży Leonów (cz. 1/2)
Imię Leon (po łacinie Leo – lew) nosiło 14 papieży (tak samo jak imię Klemens). Więcej było tylko Janów (23), Grzegorzów i Benedyktów (po 16).
LEON I WIELKI (45. papież od 29 IX 440 do 10 XI 461 roku), najsłynniejszy spośród nich. Nie zmienił imienia (jeszcze wtedy nie było takiego zwyczaju). Uważany za świętego, jego liturgiczne wspomnienie przypada 10 listopada. W 1754 roku został ogłoszony „Doktorem Kościoła” (prestiżowy tytuł noszony przez 37 wybitnych postaci), był bowiem także znakomitym teologiem. Urodzony pod koniec IV wieku w Rzymie, aczkolwiek w rodzinie wywodzącej się z Toskanii. Wiadomość o wyborze na papieża otrzymał jako diakon pełniący misję dyplomatyczną w Galii. Jego wyświęcenie na biskupa to początek sprawowania Urzędu Piotrowego, mógł mieć wtedy ok. 50 lat lub nawet mniej. Przekonał Attylę, władcę Hunów, by wycofał się z najazdu na Rzym (452), a Genzeryka, władcę Wandalów, by nie spalił Rzymu i nie dokonał rzezi mieszkańców (455). Na Soborze Chalcedońskim (451), gdy legaci papiescy odczytali jego list, Ojcowie Soborowi mieli zawołać: „Piotr przemówił przez Leona”. Pozostawił po sobie 173 listy i 97 mów. Jako pierwszy papież został pochowany w bazylice watykańskiej.
LEON II (80. papież od 17 VIII 682 do 3 VII 683 roku), Sycylijczyk, mianowany kardynałem w 680 roku, mógł mieć wtedy prawie 70 lat. Jako prezbiter wybrany na papieża w styczniu 681 roku, musiał jednak długo czekać na aprobatę cesarza bizantyjskiego Konstantyna IV (zm. 685), by przyjąć święcenia biskupie i faktycznie rozpocząć pontyfikat. Podpisał dokumenty III Soboru w Konstantynopolu (680-681), na co także nalegał cesarz. Uważany za świętego, jego wspomnienie liturgiczne przypada 3 lipca. Krótka notka biograficzna w słynnym „Martyrologium Rzymskim” opiewa jego biegłość w łacinie i grece oraz umiłowanie ubóstwa i troskę o biednych.
LEON III (96. papież od 27 XII 795 do 12 VI 816 roku), Rzymianin, kardynał-prezbiter prawdopodobnie od 780 roku (mógł mieć wtedy 30 lat). Wybrany na Urząd Piotrowy 26 grudnia 795 roku, przyjął święcenia biskupie dzień później. W 800 roku koronował na cesarza rzymskiego samego Karola Wielkiego, króla Franków (zm. 814). Został kanonizowany w 1673 roku przez Klemensa X, a jego wspomnienie liturgiczne wyznaczono na 12 czerwca.
LEON IV (103. papież od 10 IV 847 do 17 VII 855 roku), Longobard urodzony w Rzymie, benedyktyn (OSB). Kardynał-prezbiter od 844 roku, miał wtedy ponad pięćdziesiąt lat. Wybrany na papieża w dniu śmierci poprzednika (Sergiusza II, zm. 27 I 847 roku), wyświęcony na biskupa ponad 2 miesiące później. Ufortyfikował Rzym i siedzibę papiestwa przez wzgląd na zagrożenia ze strony Saracenów. Uważany za świętego, jego wspomnienie liturgiczne przypada 17 lipca. W „Martyrologium Rzymskim” przedstawiony jako „obrońca Miasta i prymatu papieskiego”.
LEON V (118. papież od lipca do września 903 roku), urodzony w Ardei niedaleko Rzymu. Kardynał-prezbiter od 898 roku, miał wtedy ponad 50 lat. Po wyborze na Urząd Piotrowy został niebawem zmuszony do ustąpienia przez antypapieża Krzysztofa i zmarł pod koniec roku.
LEON VI (123. papież od maja lub czerwca do grudnia 928 roku lub stycznia 929 roku), Rzymianin, kardynał-prezbiter od prawdopodobnie 920 roku. Wybrany na Urząd Piotrowy z inicjatywy lokalnych władz świeckich.
LEON VII (126. papież od stycznia 936 do 13 VII 939 roku), Rzymianin, benedyktyn (OSB), kardynał-prezbiter prawdopodobnie od 932 roku. Wybrany na papieża przy udziale władzy świeckiej.
LEON VIII (131. papież od 4 lub 6 XII 963 do marca 965 roku), Rzymianin, który w momencie wyboru na Urząd Piotrowy był świeckim urzędnikiem w Pałacu Laterańskim. Gdy został papieżem na synodzie rzymskim, przyjął w ciągu jednego dnia wszystkie święcenia (wraz z konsekracją biskupią). W trakcie jego pontyfikatu do władzy papieskiej powrócił Jan XII, zdymisjonowany wcześniej przez senat rzymski; stąd Leon VIII musiał ratować się ucieczką, otrzymał też ekskomunikę. Dopiero gdy Jan XII zmarł w maju 964 roku, mógł na Urząd Piotrowy powrócić Leon VIII, również z pomocą władzy świeckiej.
LEON IX (152. papież od 12 II 1049 do 19 IV 1054 roku), Niemiec, właśc. Bruno hrabia Eguisheim-Dagsburg, urodzony w 1002 roku. Nominowany na biskupa Toul (Francja) w 1026 roku, przyjął konsekrację biskupią 9 września 1027 roku. Jego krewny cesarz Henryk III powołał go na Urząd Piotrowy w 1048 roku, ale akceptację ludu rzymskiego uzyskał na początku kolejnego roku. Był reformatorem, aczkolwiek tuż po jego śmierci doszło do Wielkiej Schizmy Wschodniej. Został kanonizowany w 1082 roku, ze wspomnieniem liturgicznym wyznaczonym na 19 kwietnia. W „Martyrologium Rzymskim” został przedstawiony jako papież, który zwołał liczne synody mające na celu odnowę duchowieństwa. Cdn.
Z Bogiem!
(Hope)
