Wielki Piątek to dzień głębokiej żałoby, związanej ze śmiercią Boga – Człowieka. To najsmutniejszy dzień dla chrześcijan i jednocześnie czas skupienia, powagi i ścisłego postu.
W kościołach odprawiana jest Liturgia Męki Pańskiej. Nie sprawuje się Mszy świętej. Kościół nie celebruje w tym dniu Eucharystii, gdyż wskazuje na jej źródło – tajemnicę krzyża i miłości Boga do człowieka, który nie cofnął się przed wydaniem własnego Syna na śmierć.
Kulminacyjnym momentem wielkopiątkowej liturgii jest Adoracja Krzyża, poprzedzona śpiewem „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Na te trzykrotnie powtórzone słowa celebransa wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”, a następnie podchodzą do krucyfiksu, przyklękają i symbolicznym pocałunkiem wyrażają przyjęcie odkupienia Chrystusa.
Krzyż pozostaje w widocznym miejscu, tak aby po liturgii, aż do rezurekcji wierni mogli Go adorować. Pierwsza adoracja Jezusa Podwyższonego na drzewie krzyża miała miejsce na Kalwarii przez Maryję i Jana – umiłowanego ucznia Chrystusa. Adoracja to znak wierności do końca. Wyraża ona najgłębszą cześć i uwielbienie dla Zbawiciela.
W Wielki Piątek nie potrzeba słów. To dzień zadumy, wzruszenia i adoracji. Klękamy przed Ukrzyżowanym Panem w adoracyjnym milczeniu, które jest uwielbieniem i zachwytem nad tajemnicą miłości Jezusa do nas. To również wdzięczność wobec tak wielkiego daru, jakim jest oddanie życia na krzyżu. To skrucha i żal za to, że nasze kolejne grzechy ponownie przybijają Chrystusa do drzewa krzyża. To także pragnienie świętości, aby zbawcza męka i śmierć Jezusa przynosiły coraz piękniejsze owoce w naszym życiu.
Anna Borawska/YouTube
foto: Pixabay
