Święto Niepokalanego Serca Maryi obchodzone jest w pierwszą sobotę po uroczystości Serca Pana Jezusa. W pierwsze soboty miesiąca odprawiane są nabożeństwa wynagradzające, które przypominają nam o obowiązku podejmowania pokuty i zadośćuczynienia za grzechy własne i współczesnego świata.
KULT NIEPOKALANEGO SERCA MARYI
8 grudnia 1854 r. papież Pius IX ogłosił dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, który związany jest także z kultem Jej Niepokalanego Serca. Rozwijał się on równolegle z nabożeństwem do Najświętszego Serca Pana Jezusa, a swymi początkami sięgał czasów średniowiecza. Już w XIV wieku pojawiły się obrazy i rzeźby przebitego siedmioma mieczami serca Matki Bolesnej. W wieku XVII św. Jan Eudes rozpowszechniał obrazy Maryi, ukazującej – tak jak Jezus – swoje Serce. Na „cudownym medaliku” pod monogramem „M” również widnieją dwa serca: Jezusa i Jego Matki. W XIX wieku powstawały liczne zgromadzenia zakonne pod wezwaniem Serca Maryi lub Serc Jezusa i Maryi.
OBJAWIENIA FATIMSKIE
Do zaistnienia kultu i nabożeństwa do Niepokalanego Serca Maryi najbardziej przyczyniły się objawienia, jakie miały miejsce w Portugalii. Niedaleko Fatimy 13 maja 1917 roku trójce dzieci: dziesięcioletniej Łucji, jej dziewięcioletniemu kuzynowi Franciszkowi i jego ośmioletniej siostrze Hiacyncie objawiła się Matka Boża, która powiedziała: „Nie bójcie się, przychodzę z nieba. Czy jesteście gotowe na cierpienia i pokutę, aby sprawiedliwości Bożej zadośćuczynić za grzechy, jakie Jego majestat obrażają? Czy jesteście gotowe nieść pociechę memu Niepokalanemu Sercu?”.
Maryja poleciła dzieciom, aby przychodziły na to miejsce trzynastego dnia każdego miesiąca. W trzecim objawieniu, 13 lipca, prosiła, aby w każdą pierwszą sobotę miesiąca była przyjmowana Komunia św. wynagradzająca. Podczas swych objawień Matka Boża wielokrotnie sama nazwała swoje serce „niepokalanym”.
Objawienia fatimskie stawały się coraz bardziej sławne i wywoływały coraz żywsze zainteresowanie, m.in. ze względu na zapowiedziane w nich wydarzenia. Dziś znamy ich treść. Matka Boża zapowiadała nadejście jeszcze straszliwszych wojen niż ta, która się wtedy kończyła. Zapowiadała nowe prześladowanie Kościoła, zamach na papieża, rewolucję w Rosji. Prosiła, aby Jej Niepokalanemu Sercu poświęcić cały świat, a zwłaszcza Rosję.
RATUNEK W NIEPOKALANYM SERCU MARYI
Ukazując się w Fatimie Matka Boża wskazała na Jej Niepokalane Serce jako na pewną drogę ocalenia i uniknięcia zapowiedzianej kary. Siostra Łucja relacjonuje: „Druga tajemnica odnosi się do nabożeństwa Niepokalanego Serca Maryi. (…) Nasza Pani 13 czerwca 1917 roku zapewniła mnie, że nigdy mnie nie opuści i że Jej Niepokalane Serce będzie zawsze moją ucieczką i drogą, która mnie będzie prowadziła do Boga. Mówiąc te słowa, rozłożyła swe ręce i przeszyła nasze serca światłością, która z nich płynęła. Wydaje mi się, że tego dnia to światło miało przede wszystkim utwierdzić w nas poznanie i miłość szczególną do Niepokalanego Serca Maryi, tak jak to było w dwóch innych wypadkach odnośnie do Boga i do tajemnicy Trójcy Przenajświętszej. Od tego dnia odczuliśmy w sercu bardziej płomienną miłość do Niepokalanego Serca Maryi. Hiacynta mówiła mi nieraz: «Ta Pani powiedziała, że jej Niepokalane Serce będzie twoją ucieczką i drogą, która cię zaprowadzi do Boga. Kochasz ją bardzo? Ja kocham jej Serce bardzo. Ono jest tak dobre! »”.
Po 10 latach Maryja, objawiając się przebywającej już w klasztorze siostrze Łucji, powróciła do prośby o rozpowszechnienie nabożeństwa do Jej Niepokalanego Serca. Prosiła o czczenie Go szczególnie w pierwsze soboty miesiąca i obiecała specjalne łaski tym, którzy będą mu wierni. Poza dwoma tajemnicami troje pastuszków otrzymało jeszcze trzecią tajemnicę, którą poznał Ojciec Święty. Hiacynta otrzymała ponadto szczególne wizje odnoszące się do jego osoby.
WIZJA PAPIEŻA MODLĄCEGO SIĘ PRZED NIEPOKALANYM SERCEM MARYI
Matka Boża, poza zapowiedzią cierpienia papieża, przekazała Hiacyncie kilka dodatkowych wizji. „Pewnego dnia – wspomina Łucja – w czasie godzin odpoczynku, gdy byliśmy koło studni moich rodziców, Hiacynta usiadła na kamieniach przy studni, a Franciszek poszedł ze mną szukać w pobliskich zaroślach dzikiego miodu na tamtejszym zboczu. Po chwili Hiacynta woła: «Widzieliście Ojca Świętego? » «Nie». «Nie wiem, jak to było. Ja zobaczyłam Ojca Świętego w bardzo dużym domu. Klęczał przy stoliku, miał twarz ukrytą w dłoniach i płakał. Na zewnątrz było dużo ludzi, niektórzy rzucali nań kamieniami, inni wykrzykiwali i wymawiali brzydkie słowa. Biedny Ojciec Święty, musimy się bardzo za niego modlić. » Przy innej okazji poszliśmy do groty (…). Przyszedłszy uklękliśmy i pochyliliśmy się do samej ziemi, powtarzając modlitwę anioła. Trochę później Hiacynta podniosła się i zawołała do mnie: «Czy nie widzisz dróg, ścieżek i pól, pełnych ludzi, którzy płaczą z głodu, nie mając nic do jedzenia. A Ojciec Święty modli się w kościele przed Niepokalanym Sercem Maryi, i razem z nim bardzo dużo ludzi się modli»”.
POŚWIĘCENIE ŚWIATA I ROSJI NIEPOKALANEMU SERCU MARYI
W 1929 roku Matka Boża po raz kolejny objawiła się siostrze Łucji. Maryja powiedziała, że „przyszła chwila, w której Bóg prosi Ojca Świętego, aby wspólnie ze wszystkimi biskupami świata poświęcił Rosję memu Niepokalanemu Sercu, obiecując ją w ten sposób ocalić”. W 1930 roku w trakcie kolejnych objawień Matka Boża powiedziała Łucji, że jeśli ludzie się nie nawrócą i nie będą żałować za grzechy, dojdzie do następnej wojny światowej, klęski głodu, wielu konfliktów zbrojnych i prześladowania chrześcijan.
Dopiero kiedy wybuchła II wojna światowa, przypomniano sobie o „tajemnicy fatimskiej”. W 1940 roku siostra Łucja napisała do Piusa XII list, upominając się o konieczność konsekracji Rosji. Prośbę tę papież spełnił, ale tylko częściowo, poświęcając w 15-lecie objawień 13 października 1942 roku narody świata Niepokalanemu Sercu Maryi. Ojciec Święty określił wojnę toczoną pomiędzy hitlerowskimi Niemcami a stalinowskim ZSRR jako „wojnę dwóch szatanów”. Nie odważył się jednak oddzielnie wspomnieć o Rosji, obawiając się, że zostanie to wykorzystane przez Niemców na rzecz ich propagandy. Poświęcenie narodów Maryi miało niewątpliwy wpływ na podtrzymanie ducha wiernych w okupowanej Europie. Wielu z nich widziało w tym akcie przyczynę przechylenia się szali wojny na niekorzyść Niemców.
Pius XII polecił, aby aktu poświęcenia dokonały poszczególne kraje. Jako pierwsza uczyniła to Portugalia. W 1944 roku papież ustanowił dzień 22 sierpnia świętem Niepokalanego Serca Maryi. W Polsce zawierzenia narodu Niepokalanemu Sercu Maryi dokonał dopiero po zakończeniu wojny – 8 września 1946 r. – prymas Polski kard. August Hlond w obecności Episkopatu i około miliona pielgrzymów zgromadzonych na Jasnej Górze przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Do tego zawierzenia nawiązywał kard. Stefan Wyszyński, kiedy to kolejno w latach: 1956, 1966 i 1971 oddawał naród polski w macierzyńską niewolę Maryi. W następnych latach akty te były ponawiane. Także Jan Paweł II podczas każdej swojej wizyty na Jasnej Górze zawierzał Maryi Kościół w Polsce.
W roku 1952, Pius XII powtórzył akt poświęcenia narodów Niepokalanemu Sercu Maryi. Tym razem wymienił on „wszystkie narody w Rosji”. Siostra Łucja pozostała jednak nieprzekonana, co do wypełnienia w pełni woli Matki Bożej przez papieża. Nie dokonał on tego bowiem w łączności ze wszystkimi biskupami Kościoła katolickiego.
W latach 1950-55 figura Matki Bożej Fatimskiej pielgrzymowała po wielu krajach. Wprawdzie na zakończenie Soboru Watykańskiego II w 1964 roku papież Paweł VI ogłosił Matkę Jezusa Matką Kościoła i posłał do Fatimy złotą różę, ale nie doszło do postulowanego zawierzenia świata i Rosji Jej Niepokalanemu Sercu.
Po zamachu na swoje życie Jan Paweł II oświadczył: „Zrozumiałem, że jedyną drogą uniknięcia wojny, uratowania świata przed ateizmem, jest nawrócenie Rosji zgodnie z fatimskim orędziem”. To jego przeświadczenie potwierdziła siostra Łucja w liście adresowanym doń 12 maja 1982 roku.
Będąc w Fatimie Jan Paweł II zawierzył świat i Rosję Niepokalanemu Sercu Maryi. Siostra Łucja prosiła go jednak o ponowienie tego aktu, gdyż nie był on dokonany w łączności ze wszystkimi biskupami. Wreszcie 25 marca 1984 roku Jan Paweł II w duchowej jedności ze wszystkimi biskupami świata w Bazylice świętego Piotra zawierzył świat i Rosję Maryi. Do modlitwy dołączyło również pięciu patriarchów prawosławnych. Siostra Łucja potwierdziła, iż taki uroczysty i powszechny akt odpowiadał temu, czego żądała Matka Boża. Dodała, że być może akt ten ustrzegł świat od wojny atomowej.
POMOC Z NIEBA
Od tego czasu można mówić o stopniowym odradzaniu się chrześcijaństwa w ZSRR. Przełomowy okazały się lata 1987/88, zakończone obchodami Millenium Chrztu Rusi. Rosja otworzyła bramy Kościołowi i religii. W 1989 roku runął Mur berliński, w 1991 roku rozpadł się Związek Radziecki. Upadł system komunistyczny, który szerzył ateizm i prześladował Kościół. Będąc kolejny raz w Fatimie w 1991 roku, Jan Paweł II wyraził przekonanie, że wyzwolenie krajów Europy Środkowo-Wschodniej jest dziełem Niepokalanej. Ostrzegł przy tym, że choć marksizm został pokonany, to „może on zostać zastąpiony nową formą ateizmu, która, głosząc wolność, dąży do zniszczenia korzeni moralności chrześcijańskiej”.
Zbrojna agresja Rosji na Ukrainę, rozpoczęta 24 lutego 2022 roku stała się okazją do ponowienia apeli o pokój oraz wezwaniem do kolejnego ofiarowania Niepokalanemu Sercu Maryi Rosji, tym razem wraz z Ukrainą. Dokonał tego Ojciec Święty Franciszek 25 marca 2022 roku o godzinie 17:00 w Bazylice świętego Piotra w Rzymie. Równocześnie akt ten został dokonany we wszystkich diecezjach na świecie. Teraz czekamy na owoce tego zawierzenia. Jesteśmy zobowiązani dawać świadectwo faktom, które dokonują się na naszych oczach.
Anna Borawska
Foto: Adobe Stock
