Podziękowanie za miesiąc abstynencji / Umiłowanie cnót moralnych podstawą wychowania młodego pokolenia
Zakończył się sierpień – miesiąc, który wielu Polaków przeżyło jako czas postu od alkoholu. Ten szczególny dar zwykle ofiarowany był Bogu w intencji osób nadużywających alkoholu, z prośbą o ich nawrócenie. Dziękuję wszystkim, którzy w ten sposób dali piękne świadectwo wolności wewnętrznej, a jednocześnie świadectwo miłości bliźniego. Z pewnością można o was powiedzieć, że otworzyliście swoje serca dla potrzebujących wsparcia rodaków, że posiadacie „wyobraźnię miłosierdzia”. O nią apelował św. Jan Paweł II na krakowskich Błoniach, podczas swojej ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny w 2002 roku. Mówił wtedy między innymi, że potrzeba „wyobraźni miłosierdzia”, aby „nieść radę, pocieszenie, duchowe i moralne wsparcie tym, którzy podejmują wewnętrzną walkę ze złem”. Podkreślił też, że we współczesnym świecie potrzeby są coraz większe, a „do katalogu starych bied współczesność dopisuje” [także] „odrzucenie społeczne, uzależnienia, brak sensu i radości życia”. Te problemy, kochani, są stale obecne w naszej rzeczywistości. Stale jest więc potrzebna chrześcijańska, ofiarna odpowiedź, która pomoże je rozwiązać. Dlatego proszę o trzeźwy i abstynencki styl życia nie tylko w sierpniu, ale po prostu zawsze.
Dziękuję mediom, które rzetelnie przybliżały odbiorcom treść Apelu sierpniowego i które relacjonowały różne inicjatywy abstynenckie podejmowane w tym czasie przez wspólnoty Kościoła. Dziękuję wszystkim, którzy w listach czy w rozmowach ze mną okazali wsparcie dla apostolstwa trzeźwości i dzielili się swoimi spostrzeżeniami, a także doświadczeniem. W sierpniu dane mi było uczestniczyć w tak wielu ważnych wydarzeniach abstynenckich w całej Polsce. Spotkałem wielu rodaków szczerze zatroskanych o stan moralny naszego społeczeństwa. Podejmują oni często ogromny wysiłek, aby tworzyć przestrzeń wolną od uzależnień; przestrzeń, w której żyją ludzie prawdziwie wolni, radośni, pełni życzliwości dla drugich; po prostu przestrzeń, w której można pięknie i dobrze żyć.
Cieszy mnie bardzo, że niektóre samorządy pięknie odpowiedziały na apel sierpniowy i włączyły się w różne inicjatywy lokalne, a także wyraziły chęć współpracy przy realizacji Narodowego Programu Trzeźwości. Taka postawa wpisuje się w tegoroczne hasło przyświecające naszemu działaniu. Brzmi ono: „Ku trzeźwości z Kościołem”. Jeśli będzie coraz więcej instytucji państwowych i samorządowych, które podejdą do tego tematu z autentycznym zaangażowaniem, to jest nadzieja, że wiele trudnych problemów związanych z uzależnieniami uda się rozwiązać.
Kochani, przed nami nowy rok szkolny i katechetyczny. Z życzliwością, a zarazem troską myślimy o uczniach i nauczycielach, o katechetach i wszystkich pracownikach placówek oświatowo-wychowawczych. Pragniemy, aby ten rok był owocny nie tylko w doskonałe wyniki edukacyjne, ale też by przyniósł dobre owoce wychowania dzieci i młodzieży. Sługa Boży o. Jacek Woroniecki, dominikanin, który był wybitnym pedagogiem, etykiem i moralistą, podkreślał, że podstawą wychowania jest umiłowanie wartości moralnych. Dlatego tak istotne jest, aby do wychowania wprowadzić „czynnik nadprzyrodzony łaski”, poprzez nauczanie zasad wiary, ale przede wszystkim poprzez życie sakramentalne. O. Woroniecki pisze, że obcowanie z Chrystusem w Eucharystii powinno nauczyć dziecko „szukania Go w sobie i zwracania się do Niego we wszystkich potrzebach życia, z pełną ufnością w pomoc nadprzyrodzoną, której [Chrystus] nigdy nie odmawia, jeśli Go prosimy”.
Wiemy, kochani, że przede wszystkim w rodzinach i parafiach ma miejsce praca nad wychowywaniem dziecka do umiłowania cnót moralnych, do kroczenia drogą Bożych przykazań, drogą świętości. Jednak szkoła musi wzmacniać pracę rodziców, duszpasterzy i katechetów wychowaniem swoich uczniów do wartości. Musi stworzyć dzieciom i młodzieży takie warunki, aby były bezpieczne nie tylko fizycznie, ale i moralnie, duchowo. Aby tak było we wszystkich szkołach naszej Ojczyzny, o to prośmy z ufnością Maryję, która jest najlepszą Nauczycielką i Wychowawczynią.
ks. bp Tadeusz Bronakowski
