Troska o nową kulturę życia ludzkiego
Kochani, w pracy nad sobą, nad swoim charakterem, w pracy nad budowaniem osobistej trzeźwości, bardzo ważne jest zrozumienie prawdy o ścisłym związku naszego życia moralnego z życiem innych ludzi. Bł. kard. Stefan Wyszyński tak to tłumaczył: „nasze cnoty tworzą wspólnotę świętych, sprzysiężenie dobra, zdrową atmosferę moralną. Ale podobnie nasze nałogi i grzechy tworzą wspólnotę diabelską, sprzysiężenie zła i zatrutą atmosferę moralną, w której mogą zadusić się i zdrowi, i chorzy”. Bł. Prymas podkreślał, że konieczny jest wysiłek, aby każdy potrafił „wiązać swoje życie i obowiązki moralne z całością, by budować w sobie porządek moralny dla dobra całości, by zniszczyć przesąd, że moralność to rzecz prywatna”. Dlaczego jest to tak ważne? Bo jest to budowanie wspólnoty. Bo jest to wypełnianie przykazania miłości, które dał nam Chrystus. Bo jest to warunek naszego rozwoju, jako dzieci Bożych. Ten, kto właściwie rozumie tę prawdę, nigdy nie pozostanie obojętny wobec problemów uzależnień, które niszczą nasz naród. Nigdy też nie powie, że nie powinno być żadnych ograniczeń w dostępie do alkoholu, narkotyków, bo każdy sam powinien decydować, czy i jak z nich korzystać. Przede wszystkim nikt nie może być pewny samego siebie. Nawet jeśli w danym momencie życia człowiek nie jest nałogowcem, to przecież takie zagrożenie istnieje zawsze, jeśli ktoś nieodpowiedzialnie używa alkoholu, sięga po narkotyki, czy podejmuje inne niebezpieczne i szkodliwe zachowania. Kolejną sprawą jest odpowiedzialność za bliźnich. W naszych domach, wspólnotach, w miejscach pracy i w grupach towarzyskich tak wielu jest ludzi, którzy mają problemy z zachowaniem trzeźwości. Każda okazja do picia alkoholu, ułatwienia w tym zakresie, to dla nich ogromna pokusa i ryzyko utraty zdrowia, a nawet życia. Nie możemy o tym zapominać!
W tym tygodniu, kochani, obchodziliśmy wspomnienie św. Jana Pawła II. W jego encyklice „Ewangelia życia” bardzo mocno wybrzmiał problem troski o „nową kulturę życia ludzkiego”. Na czym ona polega? Nowa kultura życia ludzkiego oparta jest na odpowiedzialnej miłości. Jeśli autentycznie uczestniczymy w królewskiej misji Chrystusa, to służymy bliźnim z miłością. Przejawem tego jest obrona i promocja życia ludzkiego. Św. Jan Paweł II wyjaśnia, że „w posłudze miłości powinna nas ożywiać i wyróżniać określona postawa: musimy zatroszczyć się o bliźniego jako o osobę, którą Bóg powierzył naszej odpowiedzialności”. Chodzi tutaj dosłownie o każdego potrzebującego człowieka, któremu jako uczniowie Jezusa powinniśmy nieść konkretną pomoc. Św. Papież podkreśla z mocą, że „posługa miłości wobec życia powinna obejmować wszystko i wszystkich, (…) ponieważ życie ludzkie jest święte i nienaruszalne w każdej swojej fazie i kondycji; jest ono dobrem niepodzielnym. Trzeba zatem „zatroszczyć się” o całe życie i o życie wszystkich”.
Rozumiemy, kochani, że jest to dla nas wezwanie do zaangażowania się w obronę życia dzieci nienarodzonych, w służbę osobom chorym, cierpiącym, w podeszłym wieku, ale także w szlachetną misję niesienia pomocy osobom cierpiącym z powodu nałogów. Oni sami i ich bliscy są tak często osamotnieni w cierpieniu, w licznych życiowych problemach. Często nie wiedzą, gdzie szukać ratunku i wsparcia. Życzliwa obecność, wskazówki, jak znaleźć specjalistyczną pomoc, wytrwałe udzielanie wsparcia duchowego, poświęcenie czasu tym osobom – to tylko niektóre aspekty posługi miłości.
Tak ważne jest, aby w naszych parafiach, przy klasztorach powstawały bractwa trzeźwościowe, a w nich działali gorliwi apostołowie trzeźwości – kapłani, bracia zakonni i siostry oraz świeccy. Jakże wiele dobra takie wspólnoty mogą uczynić! Jestem tego świadkiem chociażby w samej Łomży, gdzie od 37 lat przy klasztorze Ojców Kapucynów działa niezwykle prężnie Bractwo Trzeźwości im. św. O. Maksymiliana Kolbego. Także uczestnicząc w różnych inicjatywach w całej Polsce słyszę świadectwa niezliczonej liczby osób, którym wspólnoty apostolstwa trzeźwości przywróciły nadzieję, pomogły odzyskać wolność, a z nią radość i sens życia. Jest to z pewnością wielki wkład w tworzenie „nowej kultury życia ludzkiego”, o którą tak bardzo troszczył się św. Jan Paweł II. Tej nowej kultury życia, opartej na chrześcijańskiej miłości, potrzebuje nasza Ojczyzna.
