Zbliża się 12 listopada – dzień wyjątkowy zarówno dla całej wspólnoty Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży, jak i dla kleryków III roku, którzy po raz pierwszy założą sutannę. Jak podkreśla alumn Paweł Skorowski, choć temu wydarzeniu towarzyszy stres i różnorodne emocje, wynikają one przede wszystkim z przeogromnej radości i poczucia wielkiego zaszczytu.
Dla alumnów przyjęcie stroju duchownego to drugi etap formacji, w którym studiują teologię i przygotowują się do kapłaństwa. Jak opowiada alumn:
„Dla nas to jest taki etap, można powiedzieć, ten drugi etap formacji, gdzie już studiujemy teologię i jakby przez to noszenie tego stroju duchownego też jakby przygotowujemy się też do kapłaństwa. Jednocześnie, no, widząc nawet z takich prostych rzeczy, widząc się w lustrze, zadajemy sobie pytania – łatwiej nam dziś zadawać sobie to pytanie – czy Pan Bóg nas do tego powołuje, poprzez nawet ten sam ten sam strój. A dla innych jest to tak jakby okazja dla nas, aby dawać świadectwo swojego życia, swojego życia jako kleryka, jako jako katolika”.
Droga do tego momentu wymaga jednak wcześniejszych przygotowań logistycznych. Zamówienia na sutanny ruszyły już w kwietniu, co było podyktowane zarówno dużą liczbą chętnych, jak i mniejszą liczbą krawców zajmujących się tym fachem. Jak z uśmiechem zauważa alumn, niemałym wyzwaniem bywają same guziki:
„No, jest to sporo tych guziczków, niezależnie, czy to tam jest te trzydzieści trzy, jak czasami się kiedyś, kiedyś, kiedyś taki był wymóg, czy, czy mniej tych guzików, ale jednak jest tych guzików dużo do zapinania”.
Obłóczyny to przeżycie, które dotyka nie tylko samych kleryków, ale także ich rodzin oraz wspólnot parafialnych. Wspominając matczyne łzy i powtarzaną przez lata troskę, alumn wskazuje, że decyzja o pójściu tą drogą niesie ze sobą ogromną odpowiedzialność, ale przede wszystkim głęboką radość z powołania:
„Na pewno łzy, bo tak zawsze mama powtarza to, nawet jak jeszcze nie wstąpiłem do seminarium, mama ma teraz jak, też już jakby no będą w tej sutannie, no to taka ogromna jakby też tak odpowiedzialność i jakby w tych czasach podjęcie tej decyzji. Jak to zawsze moja mama mówi, więc tak jakby w tym siedzę. I też mimo różnych doświadczeń w życiu, że jak Pan Bóg jakby to prowadzi, to, no właśnie, później widzimy też i to, to też jakby to widzę, że jest ta radość, tak, mimo że człowiek wie, jaka to jest ogromna odpowiedzialność, jakie ogromne zadanie, ale jest ta radość, no bo Pan Bóg jej udziela, kiedy nas powołuje”.
Bezpośrednim przygotowaniem do czwartkowego wydarzenia są dni skupienia, które klerycy III roku przeżywają w dniach 10–11 listopada. To czas wyciszenia, modlitwy i osobistego przylgnięcia przed Bogiem tuż przed przyjęciem szaty duchownej. Ogarnijmy alumnów naszą serdeczną pamięcią i modlitwą, prosząc o światło Ducha Świętego, umocnienie w powołaniu i pokój serca na całą dalszą drogę formacji.
Fot. WSD Łomża
