„…dobro domaga się stałego i rzetelnego wysiłku całego społeczeństwa”.
13 grudnia 1981 roku na Plac św. Piotra w Rzymie przybyły tłumy, aby spotkać się z Papieżem, w którego Ojczyźnie wprowadzono stan wojenny. Wśród nich było też wielu Polaków. Po modlitwie Anioł Pański św. Jan Paweł II powiedział: „Wydarzenia ostatnich godzin przemawiają za tym, abym raz jeszcze zwrócił się do wszystkich w sprawach naszej wspólnej ojczyzny z prośbą o modlitwę”. Dodał też: „Nie może być przelewana polska krew, bo zbyt wiele jej wylano, zwłaszcza w czasie ostatniej wojny. Trzeba uczynić wszystko, aby w pokoju budować przyszłość ojczyzny”. Te przepełnione bólem i troską słowa naszego wielkiego Rodaka zobowiązują nas nie tylko do pielęgnowania pamięci historycznej o tych dramatycznych wydarzeniach, ale także do szczególnej troski o budowanie trwałego, wewnętrznego pokoju w naszej Ojczyźnie. Fundamentem tego pokoju powinien być Dekalog, powinna być wierność chrześcijańskim korzeniom polskiego narodu. To jest podstawa, na której możemy budować trwałe dobro. To jest skała, na której można oprzeć naszą niepodległość i naszą wewnętrzną wolność. Wszystko inne to ruchome piaski, które nie zapewnią nam bezpieczeństwa i pomyślnej przyszłości.
Warto też, kochani, przypomnieć słowa św. Jana Pawła II, jakie wypowiedział w czasie swojej drugiej pielgrzymki do Ojczyzny w czerwcu 1983 roku, na miesiąc przed zakończeniem stanu wojennego. Podkreślił wtedy, że „Polska jest dobrem wspólnym całego narodu i na to jej dobro muszą być otwarci wszyscy jej synowie i córki, bo takie dobro domaga się stałego i rzetelnego wysiłku całego społeczeństwa”. A żegnając się życzył nam, „aby raz jeszcze pod opieką Pani Jasnogórskiej dobro okazało się na ziemiach polskich potężniejsze od zła i odniosło zwycięstwo”.
Popatrzmy dzisiaj w tym kluczu na współczesne zagrożenia naszego narodu, zwłaszcza te dotyczące wiary i moralności. Czy jest w nas determinacja, aby bronić odważnie Bożych praw w życiu osobistym, rodzinnym, społecznym i narodowym? Czy jest w nas silna wola walki z tym, co nas poniża, zwłaszcza z pijaństwem, z demoralizacją, z brakiem poszanowania życia? Czy Maryja, nasza Matka i Królowa, może liczyć na naszą pomoc w gorliwym szerzeniu królestwa Chrystusowego na polskiej ziemi? Powtórzmy słowa św. Jana Pawła II: „…dobro domaga się stałego i rzetelnego wysiłku całego społeczeństwa”. Jeśli tak jest, to my chrześcijanie musimy dać dobry przykład. Musimy stać się naprawdę solą tej ziemi zroszonej obficie krwią naszych przodków, którzy dobro Ojczyzny stawiali na pierwszym miejscu. Nie możemy pozostać letni, obojętni, zbyt zajęci swoimi sprawami, aby autentycznie przejąć się losem całego narodu.
Na krótko przed śmiercią bł. kard. Stefan Wyszyński powiedział znamienne słowa: „Ile społeczeństwo, naród i państwo ma zaufania do Boga, tyle też ma szacunku dla człowieka. Im więcej naród w swej kulturze, czy państwo w swojej polityce ma zaufania do Boga, tym pewniej i bezpieczniej ujawnia się to w miłości społecznej”.
Kochani, ten ścisły związek między zaufaniem Bogu a panującym w społeczeństwie szacunkiem dla człowieka i miłością społeczną, potwierdza nasze doświadczenie historyczne. Właśnie ta prawda powinna nieustannie kształtować świadomość społeczną. Powinniśmy cenić sobie dziedzictwo wiary, cenić dar przynależności do Kościoła. Powinniśmy to dziedzictwo pielęgnować i rozwijać. Nie możemy z tego zrezygnować, jeśli zależy nam na silnej, prawdziwie wolnej Ojczyźnie.
W ten piękny, adwentowy czas przygotowania się na spotkanie ze Zbawicielem zatroszczmy się w naszych domach, we wspólnotach o pojednanie z Bogiem i z drugim człowiekiem. Wtedy na nowo spojrzymy na siebie wzajemnie z szacunkiem i z wielką miłością. Módlmy się gorliwie, aby skłócone rodziny pojednały się. Aby pogrążeni w nałogach powstali do nowego życia. Aby w sercach Polaków ożyła wiara, nadzieja i miłość. Aby w naszej Ojczyźnie „raz jeszcze pod opieką Pani Jasnogórskiej dobro okazało się (…) potężniejsze od zła i odniosło zwycięstwo”.
Rozważanie ks. bp. Tadeusza Bronakowskiego:
