Abstynencja od alkoholu w duchu ofiarnej miłości
Kochani, Sługa Boży Ksiądz Wincenty Granat, wspaniały naukowiec i niezwykły człowiek, w 1949 roku napisał artykuł „Abstynencja od alkoholu w duchu Chrystusowym”. Zawarł w nim wiele głębokich refleksji. Warto się nad nimi pochylić, zwłaszcza że zbliża się Adwent, a wraz z nim okazja, aby podjąć decyzję o dobrowolnej abstynencji. W tym radosnym czasie oczekiwania na Święta Bożego Narodzenia nie może zabraknąć postawy wyrzeczenia, duchowej ofiary. Czekamy bowiem nie tylko na kolejne w naszym życiu Święta, będące pamiątką pierwszego przyjścia Jezusa na ziemię, ale przygotowujemy się na powtórne przyjście naszego Pana. Zatem zgodnie z Jego wezwaniem czuwajmy praktykując cnotę trzeźwości. Pragniemy też docenić w swoim życiu szczególną jej formę – dobrowolną abstynencję.
Ks. Wincenty Granat podkreślał, że odnowienie w Chrystusie człowieka, które jest zadaniem Kościoła, „staje się fikcją bez walki z pijaństwem”. Uważał, że ideę abstynencji należy powiązać z cnotą mądrości, z ideą wyrzeczenia się, z heroizmem, a także z zadośćuczynieniem za grzechy.
Słowo Boże wielokrotnie potwierdza, że trzeźwość jest fundamentem roztropności i pomaga w zdobywaniu wiedzy potrzebnej do dobrego, godnego życia. Pijaństwo natomiast niszczy w człowieku życiową mądrość, która przede wszystkim polega na wierności Bożym przykazaniom i na tym, aby zawsze być przygotowanym na sąd Boży. Stąd abstynencka trzeźwość sprzyja mądrym życiowym wyborom. Jest też gwarantem chrześcijańskiego czuwania, stałej pracy nad sobą i wytrwałej modlitwy.
Decyzja o dobrowolnej abstynencji pięknie wpisuje się w chrześcijańską ideę wyrzeczenia. Naśladujemy w tym Chrystusa, który „oddał najcenniejsze dobro ziemskie – życie, aby zdobyć dla całej ludzkości wieczne dobro dziecięctwa Bożego i by nauczyć człowieka żyć po ludzku”. Ważną intencją wyrzeczenia się alkoholu jest wynagradzanie Bogu za grzechy pijaństwa, a także danie dobrego przykładu innym. Sługa Boży ks. Granat kładł szczególny nacisk na wartość abstynencji praktykowanej przez kapłanów. Według niego, dla kapłana katolickiego najpiękniejszym motywem takiej postawy jest zadośćuczynienie podjęte w duchowej łączności z ofiarą, jaką Chrystus poniósł na krzyżu. Pisał tak: „Jest prawdą, że możemy umartwiać się w duchu krzyża
Chrystusowego za pomocą nakładania sobie innych ograniczeń, których wymaga codzienna praca. Przyznać jednak musimy, że abstynencja od alkoholu jest szczególnie na czasie. Kapłan abstynent, składając u stóp krzyża swoje postanowienie, zdobywa nową siłę duchową i może śmiało walczyć z nadużywaniem napojów [alkoholowych], bez narażania się na zarzut: ksiądz też pije”.
Sługa Boży przekonywał, że to, jakie aktualne wyrzeczenia mamy praktykować, zależy od aktualności zła, które trzeba zwalczać. Jeśli nadużywanie alkoholu jest klęską społeczną, jeśli wobec Boga stanowi to grzech, a także okazję i źródło zepsucia człowieka, wtedy trzeba podejmować abstynencję. W takiej sytuacji nie ma miejsca na przeciętność, ale potrzebny jest heroizm. Wiemy, że jako chrześcijanie mamy obowiązek zło zwyciężać dobrem. Zło nadużywania alkoholu mamy więc pokonywać trzeźwością, zwłaszcza tą realizowaną na drodze dobrowolnej abstynencji.
Sługa Boży ks. profesor Wincenty Granat był konsekwentnym abstynentem i oddanym działaczem trzeźwościowym. Jego zaangażowanie wypływało z wielkiej troski o zbawienie każdego człowieka i o dobro narodu polskiego. Jeden z jego uczniów – ks. Józef Krasiński zaświadczył, że Sługa Boży „abstynencję łączył z duchem ofiary Chrystusowej; była dla niego po prostu przejawem ofiarnej miłości, która chce ratować zagrożony naród, rodzinę i nadprzyrodzoną godność człowieka”.
Niech te refleksje, kochani, wzbudzą w naszych sercach pragnienie włączenia się w to ważne dzieło ratowania zagrożonego przez nietrzeźwość narodu polskiego, naszych rodzin i nadprzyrodzonej godności każdego człowieka.
Na progu Adwentu zachęcam wszystkich do praktykowana dobrowolnej abstynencji w duchu ofiarnej miłości.
