Nie przegrać miłości!
Współczesny świat staje się areną, na której coraz częściej rani się i zabija właściwe relacje ze sobą, z drugim człowiekiem, a przede wszystkim z Bogiem. Człowiek tracąc czystość serca odrywa się od Tego, który jest prawdziwą miłością. Dotyczy to osób w każdym wieku, ale największy niepokój budzi odchodzenie młodych od Boga, od Jego przykazań. Właśnie do nich św. Jan Paweł II apelował z ojcowską troską: „Głoście światu «dobrą nowinę» o czystości serca i przekazujcie mu swoim przykładem życia orędzie cywilizacji miłości. (…) Dziś cywilizacja śmierci proponuje wam między innymi tak zwaną «wolną miłość». Dochodzi w tym wypaczeniu miłości do profanacji jednej z najbardziej drogich i świętych wartości, bo rozwiązłość nie jest ani miłością, ani wolnością. (…) Nie lękajcie się żyć wbrew obiegowym opiniom i sprzecznym z Bożym prawem propozycjom. Odwaga wiary wiele kosztuje, ale wy nie możecie przegrać miłości! Nie dajcie się zniewolić! Nie dajcie się uwieść ułudom szczęścia, za które musielibyście zapłacić zbyt wielką cenę, cenę nieuleczalnych często zranień lub nawet złamanego życia!” (Sandomierz, 1999).
Niestety, w naszej Ojczyźnie wielu ulega obiegowym opiniom i propozycjom sprzecznym z Bożym prawem. Dostrzegamy duże zmiany w obyczajowości całego społeczeństwa, także w przestrzeni troski o czystość. Poważnym problemem jest korzystanie z pornografii przez coraz młodsze osoby.
W tym miejscu pragnę ponownie przywołać słowa naszego św. Papieża. Zwracając się do polskich ojców i matek, powiedział z mocą: „Trzeba, aby rodzina stanęła zdecydowanie w obronie czystości swoich progów domowych, w obronie godności każdej osoby. Strzeżcie wasze rodziny przed pornografią, która dzisiaj pod różnymi postaciami wdziera się w świadomość człowieka, zwłaszcza dzieci i młodzieży. Brońcie czystości obyczajów w waszych ogniskach domowych i społeczeństwie. Wychowanie do czystości jest jednym z wielkich zadań ewangelizacyjnych, jakie stoją obecnie przed nami. Im czystsza będzie rodzina, tym zdrowszy będzie naród. A chcemy pozostać narodem godnym swego imienia i chrześcijańskiego powołania” (Sandomierz, 1999).
Wiemy, kochani, że nieodłącznym elementem troski o czystość serca jest pielęgnowanie cnoty trzeźwości. Bez niej tak łatwo ulec pokusom przeciwko czystości. Nietrzeźwość powoduje, że człowiek nie jest w stanie obronić się ani przed własnymi namiętnościami, ani przed zewnętrznymi wrogami. Staje się bezbronny, a przecież jesteśmy wezwani do tego, aby nieustannie czuwać, aby być odpowiedzialnymi za swoje życie i życie bliźnich. Musimy stale pamiętać, że nietrzeźwość jest furtką wielu innych poważnych grzechów. Jeśli ją otwieramy, tworzymy dla siebie i innych piekło już tu na ziemi i narażamy się na utratę królestwa niebieskiego.
Przeżywamy sierpień, miesiąc dobrowolnej abstynencji od alkoholu. Każdy dar złożony Bogu w intencji tych, którzy się upijają, jest darem prawdziwej miłości. Ten post pomaga nam w ewangelicznej rewizji życia, także w przestrzeni troski o czystość. Za kilka dni będziemy wspominać wielkiego apostoła trzeźwości, św. O. Maksymiliana Marię Kolbego. Kiedy miał około 10 lat, objawiła się mu Matka Boża. Trzymała w rękach dwie korony: białą, będącą symbolem czystości i czerwoną, jako znak męczeństwa. Św. Maksymilian tak mówił o tym wydarzeniu: „Kiedy mama mi powiedziała, co to z ciebie będzie, to ja prosiłem Matkę Bożą, żeby mi powiedziała, co ze mnie będzie. I potem, gdy byłem w kościele, to znowu Ją prosiłem. Wtedy Matka Boża pokazała mi się, trzymając dwie korony: jedną białą, a drugą czerwoną. Z miłością na mnie patrzała i spytała, czy chcę te korony? (…) Odpowiedziałem, że chcę. Wówczas Matka Boża mile na mnie spojrzała i zniknęła”.
Kochani, troszcząc się zawsze o czystość swojego serca, pamiętajmy o naszej odpowiedzialności za dzieci i młodzież. Nie lękajmy się stawiać im pytań o to, kim będą, co się z nimi stanie, jeśli nie będą posłuszni Bogu. Pomagajmy im szukać właściwej odpowiedzi ucząc ich modlitwy i życia sakramentalnego. Niech Niepokalana będzie dla nas nieustanną pomocą w dziele budowania cywilizacji miłości.
ks. bp Tadeusz Bronakowski
