Kochani, 11 listopada przeżywaliśmy tak ważne dla Polaków Święto Niepodległości. Przeżywaliśmy je w duchu wdzięczności za odzyskaną w 1918 roku wolność. Jednocześnie – w obliczu tak wielkich zagrożeń wolności wewnętrznej i zewnętrznej, jakich doświadczamy w ostatnim czasie, nasze serca przepełnione są troską o przyszłość umiłowanej Ojczyzny. Z ogromnym smutkiem myślimy też o wszystkich ofiarach zamachu w Krakowie. Modlimy się za zabitych i rannych. Z głęboką wiarą wołamy do Boga o zwycięstwo miłości społecznej nad nienawiścią, o pojednanie i zgodę narodową, o trwały pokój dla Polski.
Kiedy nasza Ojczyzna po 123 latach niewoli zrzuciła kajdany i wróciła na mapę świata, wielcy patrioci nie tylko z entuzjazmem i radością rozpoczęli odbudowę kraju, nie tylko kreślili wspaniałe plany na przyszłość, ale też wracali często do przyczyn tak bolesnej i długiej niewoli. I my, kochani, musimy stawiać sobie dzisiaj pytanie, jak do tej niewoli w ogóle doszło? I kolejne pytanie – jak w tej niewoli próbowano nas utrzymać.
Przypomnijmy sobie, kto w dziejach naszego kraju najgłośniej krzyczał o „wolności do rozlewania procentów” i komu zależało na tym, by karczma była ważniejsza od szkoły i kościoła. To byli wrogowie naszego narodu. Zaborcy i ich poplecznicy doskonale wiedzieli, że narodem pijanym, pozbawionym jasności umysłu steruje się najłatwiej. Pijany chłop nie zorganizuje powstania. Pijany robotnik nie upomni się o swoje prawa. Pijany obywatel nie zbuduje silnego, suwerennego państwa. Rozpijanie Polaków – od traktowania wódki jako formy zapłaty, po przymus karczemny – było zawsze sprawdzonym, cynicznym, systemowym narzędziem niszczenia naszej niepodległości i łamania kręgosłupa moralnego społeczeństwa. Wrogowie narodu doskonale rozumieli, że podbój terytorialny musi być poprzedzony podbojem ludzkich umysłów i sumień. A nic nie niszczy wolnej woli tak skutecznie, jak pijaństwo.
Mówię dzisiaj o tym nie tylko jako Przewodniczący Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych, mówię dzisiaj o tym jako jeden z milionów obywateli, którzy z niepokojem przyglądają się temu, jak walczy się z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Trzeba jasno powiedzieć, że poprawki, które przegłosował ostatnio Senat, są wrogie wobec naszego narodu – wobec jego substancji biologicznej oraz moralnej. Stąd najpierw kieruję prośbę do posłów o odrzucenie tych rozwadniających ustawę zmian w całości. Nie wolno ulegać naciskom lobbystów, którzy pod płaszczykiem „wolnego rynku”, „tradycji regionalnych” czy rzekomej „nowoczesności” próbują cofnąć nas wstecz i utrzymać permanentny stan rozpijania narodu, zwłaszcza młodego pokolenia.
Proszę Was, kochani Słuchacze, o apelowanie do posłów z Waszych okręgów, aby odrzucili te szkodliwe zmiany w ustawie i jasno, odważnie opowiedzieli się za trzeźwością narodu.
Musimy zdecydowanie sprzeciwić się kłamliwym obietnicom rzekomych wpływów z alkoholu do budżetu państwa. Jakże często słyszymy też ciągle te same, zgrane argumenty: że ucierpi handel, że znikną festiwale, że rygorystyczny zakaz promocji alkoholu w przestrzeni publicznej uderzy w rodzimych przedsiębiorców. To jest dokładnie ta sama, nielogiczna, zbrodnicza narracja, którą słyszeli nasi przodkowie. To cyniczna kalkulacja: wlejmy w ten naród więcej alkoholu, ułatwmy jego dostępność, przymknijmy oko na reklamy, a gospodarka na tym zyska. Jest to kłamstwo, którego niezwykle szkodliwe skutki wszyscy od lat boleśnie odczuwamy!
Musimy głośno powiedzieć: suwerenność to nie tylko granice na mapie i silna armia. Suwerenność to wolni wewnętrznie Polacy, to trzeźwi Polacy. Naród, który rocznie przepija miliardy złotych, naród, który pozwala, aby alkohol był tańszy i łatwiej dostępny niż zdrowa żywność czy pomoc psychologiczna, sam prowadzi siebie do zagłady. Prawdziwy patriotyzm to także troska o trzeźwość. Bez trzeźwego myślenia, bez jasnego umysłu, bez wolności wewnętrznej nie obronimy w przyszłości żadnej innej wolności, którą tak dumnie świętujemy 11 listopada. Pamiętajmy stale o słowach św. Jana Pawła II: „Egzamin z naszej wolności jest przed nami. Wolności nie można tylko posiadać. Trzeba ją stale, stale, stale zdobywać”.
Bp Tadeusz Bronakowski
