12 listopada 2026 roku to data, która na długo zapisze się w sercach społeczności Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży oraz rodzin alumnów roku trzeciego. O godzinie 17:30 w seminaryjnej kaplicy rozbrzmiały uroczyste śpiewy chóru Diecezjalnego Instytutu Muzyki Kościelnej pod kierownictwem ks. Kazimierza Ostrowskiego, a mury stały się świadkami jednego z najbardziej poruszających momentów w życiu każdego kleryka – obłóczyn.
Chwila, w której czas na chwilę się zatrzymuje
W tym niezwykłym dniu kaplica zgromadziła nie tylko wspólnotę seminaryjną, ale przede wszystkim najbliższych. Obecność pasterza diecezji łomżyńskiej, biskupa Janusza Stepnowskiego, oraz biskupa Tadeusza Bronakowskiego, a także kapłanów odpowiedzialnych za formację i duchownych z najdalszych zakątków diecezji, nasyciła tę chwilę głębokim, wspólnym wymiarem Kościoła-rodziny.
Dla alumnów III roku ten moment oznaczał przekroczenie symbolicznego progu. Pierwsze założenie sutanny to nie tylko zmiana stroju – to widzialny znak całkowitego oddania się na służbę Bogu i ludziom. Jak przyznawali sami klerycy, emocje sięgały zenitu:
„Serce wali jak młot… ciężkie przeżycie, aczkolwiek bardzo radosne i szczęśliwe” – opisywał Rafał Deszczyński , dzieląc się swoimi odczuciami tuż przed założeniem stroju duchownego.
Na pytanie, czy zdaje sobie sprawę z tego, że ludzie na ulicy będą mówić do niego „proszę księdza”, kleryk z uśmiechem odpowiedział:
„Nie myślałem o tym, ale teraz… ksiądz zadał mi ćwiek normalnie, no trzeba będzie odpowiadać, prawda?”
Jakub Romanowski zauważył, że:
„Na dzisiaj Pan Bóg dał mi taką łaskę pokoju, bo… naprawdę jestem bardzo spokojny wobec tego i… i wiem, że to jest ta dobra droga”.
Słowa, które dają ukojenie: Kazanie biskupa
Centralnym punktem uroczystości była Eucharystia i słowo Boże skierowane do zgromadzonych przez księża biskupa. Biskup Janusz Stepnowski w swoim kazaniu zwrócił uwagę na symbolikę tego dnia oraz postać św. Stanisława Kostki:
„Co roku przeżywamy tak zwany obrzęd obłóczyn i w czasie tego obrzędu szczególnie mamom, ale i tatom wyciskają się nieraz łzy radości, owszem, widzieli syna, który przemierzył sutannę, ale w dniu dzisiejszym jakby w sposób oficjalny widzą swojego syna, który po raz pierwszy i mam nadzieję, że ta sutanna czy strój duchowny będzie wam później towarzyszyć przez całe wasze kleryckie, a później kapłańskie życie”.
Biskup przypomniał również postać młodego jezuity św. Stanisława Kostki, który w młodym wieku porzucił dom rodzinny, by pójść za głosem powołania do Rzymu, a także odwołał się do listu św. Pawła do Filemona i sługi Onezyma, podkreślając, że w Chrystusie nie ma już niewolników, lecz są bracia.
Łzy wzruszenia i duma najbliższych
Nieodłączną częścią tego wieczoru były reakcje rodzin, które z drżącym sercem i łzami w oczach spoglądały na swoich synów i wnuków. Bliscy nie ukrywali potężnych emocji:
„Ogromne! No jestem szczęśliwa bardzo, łza się kręci w oku, także… bardzo, bardzo szczęśliwa” – wyznała babcia kleryka, dodając, że o wstąpieniu wnuka do seminarium dowiedziała się dopiero jak już było po fakcie, jak już powiedział, że idzie.
Z kolei mama Jakuba Romanowskiego podzieliła się niezwykle poruszającym refleksjami:
„Ciężko w ogóle coś dzisiaj powiedzieć. Czekaliśmy na ten dzień chyba nie wiem bardziej niż chłopaki… To jest taka wrażliwość serca, które… czeka na takie dobro. No Kuba wybrał niesamowitą drogę. Jeszcze dla nas, jako rodziców, takie… takie… ciężko to w ogóle w słowa ubrać, ale… ale radość na pewno”.
Słowa wdzięczności alumnów
Na zakończenie uroczystości przedstawiciel alumnów III roku skierował pod adresem pasterzy, wychowawców i rodzin słowa głębokiej wdzięczności:
„W tym wyjątkowym i tak długo wyczekiwanym przez nas dniu, stajemy przed tym ołtarzem z sercami pełnymi wdzięczności. Wiemy, że ta droga, której zewnętrzny wyraz dzisiaj przyjęliśmy, nie jest naszą zasługą, ale darem Pana Boga oraz owocem miłości i wsparcia wielu ludzi, których Pan Bóg stawia na naszej drodze”.
Klerycy podziękowali księżom biskupom za sprawowanie Eucharystii i poświęcenie strojów duchownych, kierując jednocześnie wyrazy uznania do księdza rektora, ojców duchownych, chóru diecezjalnego oraz swoich rodzin, które od samego początku towarzyszą im na tej wymagającej, lecz pięknej drodze.
