WTOREK DRUGIEGO TYGODNIA ZWYKŁEGO
Mk 2, 23-28
Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat wśród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze rzekli do Niego: „Patrz, czemu oni robią w szabat to, czego nie wolno?”.
On im odpowiedział: „Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie, i był głodny on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom”.
I dodał: „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest panem szabatu”.
„Syn Człowieczy jest Panem szabatu.”
Syn Człowieczy – Jezus Chrystus – mówi o Sobie w dzisiejszej Ewangelii, że jest „Panem szabatu”. Mówi o Swej godności Syna Bożego, mówi o tym, że jest Bogiem, bo przecież to Bóg jest Panem szabatu. Dzień święty został bowiem przez Niego ustanowiony, to Jemu w sposób szczególny w dniu świętym człowiek ma oddawać cześć, to On jest Tym, który nas uczy jak ten dzień mamy przeżywać (bo to przecież Dzień Pana). Jako chrześcijanie również obchodzimy jeden dzień w tygodniu jako „dzień święty”. To dzień Zmartwychwstania, to niedziela: ten dzień, który przypomina nam każdego tygodnia o tym, że Pan żyje, że zmartwychwstał, że zwyciężył On śmierć, piekło, szatana. Kiedy mówi nam Jezus o tym, że On jest Panem szabatu, że On jest Panem dnia świętego – to może trzeba, byśmy się zastanowili nad tym, jak przeżywamy dzień święty, dzień zmartwychwstania, jak przeżywamy niedzielę? Może warto pomyśleć nad tym, jak my przeżywamy dzień święty każdego tygodnia? Czy jest to dla nas dzień modlitwy, dzień udziału w liturgii Mszy św.? Czy jest to dla nas dzień odpoczynku, powstrzymania się od prac „niekoniecznych” (jak mówi przykazanie kościelne)? Czy jest to także, w miarę możliwości, dzień spotkania z bliskimi w rodzinie (bo może w inne dni tygodnia jest o to trudniej – bo obowiązki pracy, bo szkoła…)? Pomyślmy: jaki jest nasz dzień święty?
Ks. Jan Krupka
