WTOREK PIERWSZEGO TYGODNIA WIELKIEGO POSTU
Mt 6, 7-15
Jezus powiedział do swoich uczniów:
„Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich. Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie.
Wy zatem tak się módlcie:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie: święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zbaw ode złego.
Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień”.
„Wy zatem tak się módlcie (…)”
Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, jak Jezus skierował do Swych uczniów naukę o modlitwie, o rozmowie z Bogiem. Podaje im konkretne słowa, którymi mają się posługiwać w swej modlitwie. Jednak tekst modlitwy, którą zwykle nazywamy Modlitwą Pańską, jest dla uczniów Jezusa pomocą w Tyn, byśmy coraz lepiej umieli się modlić. Słowa Chrystusa pokazują nam w jaki sposób mamy się zwracać do Boga (jako do naszego Ojca), ukazują nam o co powinniśmy prosić w naszej modlitwie – a także ukazują pewną hierarchię, pewną kolejność wypowiadanych próśb. Z tej modlitwy korzystamy często, a nawet codziennie. Słowa tej modlitwy są obecne w tzw. pacierzu katechizmowym, są częścią liturgii Mszy św. (przed Komunią św.) czy też modlitwy brewiarzowej. Wypowiadamy te słowa w czasie modlitwy różańcowej czy Koronki do miłosierdzia Bożego. Zapewne możemy jeszcze tu dodać inne sytuacje, w których z niej korzystamy. Ważną sprawą jest, by nie pozwolić, by słowa te nam spowszedniały, by ich wypowiadanie miało stać się dla nas jakąś rutyną. Zwracajmy bardzo mocno uwagę na słowa te modlitwy, odmawiajmy ją za każdym razem z refleksją, z medytacją nad poszczególnymi zdaniami, a nawet słowami. Niech będą te słowa modlitwą płynącą z serca, niech będą dla nas nauką i wzorem tego, jaka powinna być nasza relacja z Bogiem!
Ks. Jan Krupka
