Wiara: Święta Scholastyka – siostra św. Benedykta, patronka benedyktynek

10 lutego Kościół obchodzi wspomnienie świętej Scholastyki – dziewicy, mniszki i siostry bliźniaczki świętego Benedykta z Nursji, ojca zachodniego monastycyzmu. Choć jej życie nie jest tak szeroko udokumentowane jak życie brata, to właśnie jeden poruszający epizod opisany przez świętego Grzegorza Wielkiego pokazuje, jak wielką moc ma gorliwa modlitwa i miłość braterska w życiu konsekrowanym.

Scholastyka urodziła się około roku 480 w Nursji (dzisiejsza Norcia we Włoszech) w zamożnej i głęboko wierzącej rodzinie rzymskiej. Była bliźniaczką Benedykta – oboje od najmłodszych lat wychowywali się w atmosferze modlitwy i szacunku dla Ewangelii. Kiedy Benedykt, po studiach w Rzymie, porzucił świat i wybrał życie pustelnicze, a później założył klasztory w Subiaco i na Monte Cassino, Scholastyka poszła podobną drogą. Założyła żeński klasztor w Plombariola, w pobliżu Monte Cassino, opierając życie sióstr na tej samej Regule, którą napisał jej brat. Żyła w całkowitym oddaniu Bogu – w modlitwie, milczeniu, pracy ręcznej i posłuszeństwie. Była matką duchową dla wielu kobiet, które wybierały życie zakonne. Zmarła 10 lutego około 542–543 roku, zaledwie kilka miesięcy po ostatnim spotkaniu z bratem.

Najbardziej znany fragment z życia Scholastyki pochodzi z „Dialogów” świętego Grzegorza Wielkiego (księga II, rozdział 33). Raz w roku Benedykt spotykał się z siostrą poza murami klasztoru – zwykle na krótko, zgodnie z surową regułą. Podczas ostatniego spotkania w 542 roku Scholastyka bardzo prosiła brata, by został dłużej i rozmawiali całą noc o rzeczach Bożych i o zbawieniu duszy. Benedykt odmówił – chciał wrócić do klasztoru przed zmierzchem, bo taka była zasada. Wtedy Scholastyka, zalewając się łzami, złożyła ręce do modlitwy i prosiła Boga o pomoc. Natychmiast rozpętała się gwałtowna burza z piorunami, ulewą i gradem – tak silna, że nikt nie mógł opuścić miejsca spotkania. Benedykt zapytał zdziwiony: „Coś uczyniła, siostro?”. Odpowiedziała pokornie: „Prosiłam cię, a tyś mnie nie usłuchał. Zwróciłam się więc do Wszechmocnego i zostałam wysłuchana”. Przez całą noc rozmawiali o Bogu, o niebie i o życiu wiecznym. Trzy dni później Benedykt, patrząc w niebo, zobaczył duszę siostry w postaci białej gołębicy wstępującą do chwały. Pochował ją w grobie przygotowanym dla siebie na Monte Cassino.

Ten piękny epizod pokazuje, że czasem „więcej może ten, kto więcej kocha” – miłość Scholastyki do Boga i brata była tak wielka, że Bóg posłużył się burzą, by przedłużyć czas ich duchowej rozmowy.

W ikonografii najczęściej przedstawiana jest z lilią (symbol dziewictwa), księgą (mądrość duchowa) i gołębicą (jej dusza wstępująca do nieba).

Święta Scholastyko, módl się za nami!

Fot.: Wikipedia/Święta Scholastyka z Nursji