Wiara: Święty Polikarp ze Smyrny

23 lutego Kościół wspomina św. Polikarpa, biskupa Smyrny, jednego z najstarszych Ojców Kościoła i ucznia apostołów. Jego życie i śmierć to piękne świadectwo wierności Chrystusowi aż do końca – aż do męczeńskiej śmierci w płomieniach. Polikarp jest nazywany „ojcem apostolskim”, bo łączył pokolenia: był uczniem św. Jana Ewangelisty, a sam wychował św. Ireneusza z Lyonu.

Polikarp urodził się około 69–75 roku, prawdopodobnie w Smyrnie (dzisiejszy Izmir w Turcji). Według tradycji był wychowywany przez chrześcijańskich rodziców i w młodym wieku stał się uczniem św. Jana Apostoła. Jan, który w podeszłym wieku mieszkał w Efezie, przekazał mu wiarę apostolską i wyświęcił go na biskupa Smyrny. Polikarp przez blisko 70 lat służył Kościołowi w Smyrnie – w czasach prześladowań, herezji i rozłamów.

Był człowiekiem głębokiej modlitwy, prostoty i miłosierdzia. Św. Ireneusz, który jako młody chłopak słuchał jego kazań, wspominał później: „Polikarp opowiadał nam o Panu, o Jego cudach i nauczaniu, tak jak słyszał to od tych, którzy widzieli Go na własne oczy”. To właśnie dzięki Polikarpowi wiele autentycznych słów i wspomnień apostolskich dotarło do następnych pokoleń.

W 155 roku (lub 156) wybuchło w Smyrnie wielkie prześladowanie chrześcijan. Tłum domagał się krwi Polikarpa, wołając: „Precz z ateistami!” (tak poganie nazywali chrześcijan, bo nie czcili bogów pogańskich). Biskup, mając wówczas około 86 lat, najpierw ukrywał się w pobliskiej wsi, ale gdy żołnierze go znaleźli, nie uciekał. Przyjął ich spokojnie, nakarmił i poprosił o godzinę na modlitwę. Potem poszedł z nimi do miasta.

Na stadionie w Smyrnie prokonsul nakazał mu złożyć ofiarę cesarzowi i bluźnić Chrystusowi. Polikarp odpowiedział słynnymi słowami:
„Osiemdziesiąt i sześć lat Mu służę i nigdy mi krzywdy nie uczynił. Jakże mogę bluźnić mojemu Królowi i Zbawicielowi?” Gdy grożono mu ogniem i dzikimi zwierzętami, odrzekł: „Dlaczego zwlekacie? Zróbcie, co macie zrobić”. Próbowano go spalić żywcem. Rozpalono wielki stos, ale gdy ogień go otoczył, płomienie nie dotknęły ciała – zamiast tego uniosły się w górę jak żagiel, a Polikarp stał pośrodku jak chleb składany w ofierze. W końcu oprawcy przebili go mieczem. Z jego ciała wydobył się zapach kadzidła, a krew zalała ziemię.

Chrześcijanie zebrali jego relikwie i pochowali je z czcią. Do dziś w Smyrnie (Izmirze) stoi bazylika św. Polikarpa, a w Rzymie jego relikwie znajdują się w kościele Santa Maria in Trastevere.

Polikarp pozostawił po sobie jeden z najstarszych dokumentów chrześcijańskich – List do Filipian, w którym zachęca do wierności Ewangelii, miłości braterskiej i unikania herezji. List ten jest pełen cytatów z Nowego Testamentu i pokazuje, jak blisko był nauczania apostolskiego.

Święty Polikarpie, biskupie i męczenniku – módl się za nami!

Fot. Wikipedia/Polikarp ze Smyrny