ŚRODA SIEDEMNASTEGO TYGODNIA ZWYKŁEGO
Mt 13,44-46
Jezus powiedział do tłumów:
„Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.
Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną, drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją”.
„Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli.”
Jedno z porównań, które Jezus wykorzystuje, by przybliżyć Królestwo niebieskie – to porównanie do skarbu i do perły. Dla takiego skarbu warto poświęcić wiele. Tak czynią ci, o których Jezus mówi. Wzywa nas do tego, byśmy podobnie czynili w odniesieniu do spraw Bożych, do spraw Jego Królestwa. Takie postawienie sprawy skłania nas do refleksji nad naszym odniesieniem się do spraw naszej wiary, do możliwości spotkania się z Chrystusem, do bycia z Nim tu i teraz, w naszym życiu ziemskim. Jak staramy się o to, by korzystając z tych spotkań także poprzez swe życie doczesne zmierzać na spotkanie z Panem u kresu ziemskiego życia, by od Niego otrzymać udział w Jego Królestwie. Albowiem czas spotkania z Bogiem na modlitwie, możliwość odłożenia na bok choćby na krótki czas naszych zajęć – aby rozmawiać z naszym Panem; możliwość czytania Bożego słowa zapisanego na kartach Biblii jako słowa skierowanego do każdego z nas; możliwość przyjmowania Chrystusowego daru Jego Ciała i Krwi w Eucharystii i uczestniczenia w Najśw. Ofierze, uobecniającej Ofiarę Jezusa dla Odkupienia świata; możliwość otrzymywania Bożego daru łaski w sakramentach św. powierzonych Kościołowi św. – to są wielkie Boże dary, które powinny być dla nas prawdziwymi skarbami. Czy potrafimy dostrzec Boże skarby nam pozostawione? Czy potrafimy z nich korzystać?
Ks. Jan Krupka
