CZWARTEK TRZYDZIESTEGO TRZECIEGO TYGODNIA ZWYKŁEGO
Łk 19, 41-44
Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi. Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami.
Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, obiegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia”.
„(…) żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia.”
Boleśnie brzmią słowa Zbawiciela zapisane przez św. Łukasza, słowa dziś przez nas czytane. Chrystus Pan zbliżając się do Jerozolimy, Świętego Miasta, wyraża żal z tego powodu, że jej mieszkańcy nie okazali gotowości do tego, by przyjąć z wiarą tę naukę, którą On im przyniósł. Nie rozpoznali czasu nawiedzenia, nie rozpoznali Tego, który ich nawiedzał. Nie chcieli otworzyć więc swych serc, by przyjąć to słowo, które im niósł. Słuchając tych słów mówiących o postawie mieszkańców Jerozolimy chciałoby się rzec: oby Jezus nigdy o nas podobnie nie powiedział. A to prowadzi nas do pytania samych siebie o to, jak my przyjmujemy Chrystusa, jak i na ile jesteśmy naprawdę otwarci na Jego słowo. Kiedy bowiem Chrystus Pan do nas mówi, nie możemy gardzić Jego słowem. Trzeba sobie zadać pytanie o własne słuchanie Boga, Jego słowa, Jego Ewangelii, Jego nauki. Pytanie o słuchanie codzienne, systematyczne, zaangażowane. Wiemy przecież dobrze, że On mówi do nas. Możemy słuchać Jego głosu, Jego słów: w liturgii Mszy św., w nauczaniu pasterzy Kościoła św. – który On sam ustanowił, podczas czytania Pisma św. indywidualnie lub w ramach jakiegoś wspólnotowego spotkania z Biblią. Rozpoznajmy w tym słowie naukę Chrystusa Pana mówiącego do nas, nauczającego, wskazującego nam drogę. Rozpoznajmy – i przyjmijmy z wiarą naukę, którą On nam niesie.
Ks. Jan Krupka
