SOBOTA CZWARTEGO TYGODNIA ADWENTU
Łk 1, 67-79
Zachariasz, ojciec Jana, został napełniony Duchem Świętym i prorokował, mówiąc:
„Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
bo lud swój nawiedził i wyzwolił,
i wzbudził dla nas moc zbawczą
w domu swego sługi Dawida:
jak zapowiedział od dawna
przez usta swych świętych proroków;
że nas wybawi od naszych nieprzyjaciół
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą;
że naszym ojcom okaże miłosierdzie
i wspomni na swe święte przymierze,
na przysięgę, którą złożył
ojcu naszemu, Abrahamowi.
Da nam, że z mocy nieprzyjaciół wyrwani
służyć Mu będziemy bez lęku,
w pobożności i sprawiedliwości przed Nim,
po wszystkie dni nasze.
A i ty, dziecię, zwać się będziesz
prorokiem Najwyższego,
gdyż pójdziesz przed Panem przygotować Mu drogi;
Jego ludowi dasz poznać zbawienie,
przez odpuszczenie mu grzechów,
dzięki serdecznej litości naszego Boga,
z jaką nas nawiedzi z wysoka Wschodzące Słońce,
by światłem stać się dla tych,
co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki skierować na drogę pokoju”.
„A i ty dziecię, zwać się będziesz prorokiem Najwyższego, gdyż pójdziesz przed Panem przygotować Mu drogi.”
Zachariasz wypowiadając swój dziękczynny hymn po narodzinach Jana, w dniu jego obrzezania, mówi także o roli, jaką ma pełnić ów chłopiec w przyszłości. Ma być tym, który będzie przygotowywał drogi dla Pana, ma iść przed Mesjaszem, by prostować ścieżki, by wzywać ludzi do nawrócenia i właściwego przygotowania na spotkanie z Jezusem. On ma być „prorokiem” (jak mówi Zachariasz), a więc posłańcem Bożym, mówiącym z polecenia i upoważnienia Boga. Bóg i nas powołuje do tego, byśmy byli głosicielami Jego słowa. Mamy naszym życiem, naszą postawą, naszym postępowaniem dawać świadectwo o Bogu na drogach naszego codziennego życia – tam, gdzie spełniamy nasze codzienne zadania wobec tych, których spotykamy w naszej codzienności. Dziś, w wigilię Bożego Narodzenia, kiedy czynimy nasze ostatnie przygotowania na przeżywania tego szczególnego okresu świątecznego, warto by pomyśleć o tym, jak zamierzamy przeżywać ten czas. Czy w tych dniach będziemy starali się dawać świadectwo o naszej wierze, świadectwo o Bogu, który przyjął ludzką naturę, świadectwo o Tym, którego uroczystość Narodzenia będziemy obchodzić. Bo jako chrześcijanie, jako apostołowie Chrystusowi – mamy takie świadectwo dawać naszym bliźnim. Wtedy to nasze świętowanie także będzie miało właściwy wymiar.
Ks. Jan Krupka
