Oplećmy wieńcem różańcowym naszą Ojczyznę!
Kochani, kiedy poznajemy życie świętych i błogosławionych, często w naszych sercach rodzi się pytanie, jak oni potrafili wytrwać w wierności Chrystusowi pod naporem tak wielkich prześladowań i różnych trudności życiowych. Chociaż okrutnie cierpieli, to jednak konsekwentnie wypełniali wolę Bożą. Wpatrując się w duchowy obraz namalowany ich heroicznym życiem, jakże często widzimy w ich dłoniach różaniec. On od wieków towarzyszy wierzącym w drodze do królestwa niebieskiego. Bezpiecznie prowadzi tych, co trzymają go w ręku i modlą się słowem i sercem „Zdrowaś Maryjo…”. Wiemy, że nie tylko życie osób wyniesionych na ołtarze jest tego świadectwem. Doświadczamy tego w swoich rodzinach, parafiach, wspólnotach zakonnych. Odmawiając gorliwie różaniec doświadczamy tego i w swoim życiu.
Ten prosty, a zarazem bardzo skuteczny sposób otrzymywania Bożych łask, poleciła nam stosować sama Matka Najświętsza. Także u nas, na polskiej ziemi, zechciała osobiście przypomnieć nam o różańcu. Było to w 1877 roku w Gietrzwałdzie, będącym wówczas pod zaborem pruskim. Matka Boża na pytanie dziewczynek: „Kto Ty Jesteś?”, odpowiedziała: „Jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta”. A na pytanie, czego żąda, wyraziła życzenie, aby codziennie odmawiano różaniec. Na wiele próśb, które za pośrednictwem widzących przekazywali ludzie Matce Bożej, otrzymywali odpowiedź: „Odmawiajcie różaniec”. Przypomnijmy, że właśnie w Gietrzwałdzie jasno wybrzmiało wezwanie Maryi do walki z pijaństwem, wezwanie wypowiedziane w języku polskim. To jest warunkiem otrzymania Bożych łask.
Kochani, w obliczu tak wielu trudności, jakich doświadczamy nie tylko w życiu osobistym, ale też społecznym, narodowym, niech każdy z nas weźmie różaniec do ręki! Módlmy się za naszą Ojczyznę, aby wszelkie zło, wszystko to, co nas zniewala, zostało zwyciężone mocą naszego Pana Jezusa Chrystusa. Przypominają się tutaj słowa bł. kard. Wyszyńskiego, który zalecał wierzącym, doświadczanym wówczas przez komunistyczne władze, modlitwę różańcową. Mówił: „Może to być dla nas wszystkich pociechą w naszym trudnym, codziennym życiu. (…) I gdy my na tyle problemów rady nie mamy, zostaje jedno: mieć w kieszeni różaniec i modlić się za tych, którzy nam przyczyniają tyle udręki we własnej Ojczyźnie (…) Módlmy się za tych ludzi. Przeklinanie nic nie pomoże. Powtarzanie sobie różnych plotek czy dowcipów politycznych, też nic nie da. Ale modlitwa może pomóc. Ona zdolna jest oświecić umysły, poprawić wolę ludzką”.
Dzisiaj, kochani, pragnę jeszcze wrócić pamięcią do ważnego wydarzenia z życia apostolstwa trzeźwości, które miało miejsce na początku ubiegłego tygodnia. Otóż 23 i 24 września kapłani, siostry zakonne i świeccy, którzy uczestniczą w tym dziele, spotkali się na Jesiennej Sesji w Gródku nad Dunajcem. Przybyliśmy do Centrum Rekolekcyjno-Formacyjnego „Arka” na zaproszenie pasterza diecezji tarnowskiej bpa Andrzeja Jeża i diecezjalnego duszpasterza trzeźwości, ks. prałata Zbigniewa Guzego, którym serdecznie dziękuję za wielką gościnność. Cieszę się także, że był z nami pasterz przemyski abp Adam Szal, który jest członkiem naszego Zespołu. Ten wspólny czas spędziliśmy na modlitwie, dzieleniu się świadectwami i swoim doświadczeniem, na słuchaniu ciekawych wykładów, dyskusjach, ale też na wspólnym zwiedzaniu przepięknej okolicy i niezwykłych zabytków sakralnych diecezji. To wszystko zjednoczyło nas jeszcze bardziej w naszej trosce o trzeźwość narodu. Temat spotkania brzmiał: „Jestem odpowiedzialny za trzeźwość”. Podkreślaliśmy, że każdy z nas, a także ci, do których jesteśmy posłani, ma za zadanie troszczyć się o tę wartość w życiu osobistym, wspólnotowym, rodzinnym i społecznym, a także ogólnonarodowym. Nikt od tej odpowiedzialności nie może się wymówić.
Kochani, rozważając tajemnice różańca świętego, uczmy się od Niepokalanej odpowiedzialności za Boże życie w naszych sercach, w naszych rodzinach i wspólnotach. Oplećmy wieńcem różańcowym naszą Ojczyznę, aby była radością Niepokalanego Serca Maryi. W Nim jest nasza nadzieja. W Nim nasze zwycięstwo.
