Kochani, tajemnica Zwiastowania, którą przeżywaliśmy w liturgii w tym tygodniu, niesie wiele ważnych treści. Wśród nich jest sprawa naszej relacji z Bogiem. On jest Osobą i pragnie, aby więź z człowiekiem była autentyczna, bliska, szczera i pełna zaufania. Przykładem takiej postawy jest Maryja, której Anioł zwiastował nowinę, że zostanie Matką Jezusa. To wydarzenie na zawsze odmieniło losy świata. Odmieniło los każdego z nas. Zwiastowanie i wszystkie wydarzenia zbawcze, które ono zapoczątkowało, przekonują nas, że Bóg jest miłością i że zależy Mu na każdym człowieku.
Matka Najświętsza doskonale tę prawdę poznała i pięknie na nią odpowiedziała. Ona jest dla nas wzorem, jak słuchać Boga i wypełniać Jego plan. Jeśli będziemy żyć prawdą, że jesteśmy dla Boga bardzo ważni, że nas kocha bezgranicznie, wtedy inaczej spojrzymy na nasze codzienne życie i na cel, jaki jest przed nami. Wtedy też łatwiej będzie nam uznać, że nasze życie i życie innych ludzi jest święte. Dlaczego? Bo jest darem Boga, a przeznaczeniem ludzkiego życia jest wieczność. Kiedyś papież Franciszek mówiąc o potrzebie ochrony życia tłumaczył: „Istnieje ludzkie życie poczęte – życie w fazie prenatalnej, życie, które przyszło na świat, życie dziecka, młodzieńca, człowieka dorosłego, życie stare i spełnione, a także życie wieczne. Istnieje życie, które jest rodziną i wspólnotą, życie, będące wołaniem i nadzieją. Lecz również istnieje życie kruche i chore, życie zranione, skrzywdzone, upokorzone, zepchnięte na margines i odrzucone. Zawsze jest to życie ludzkie. (…) Kiedy skazujemy dzieci na życie w niedostatku, ubogich na głód, prześladowanych na wojnę, starców na opuszczenie, czyż my sami nie podejmujmy się brudnej roboty śmierci? Skąd pochodzi ta brudna robota śmierci?” – zapytał papież. I odpowiedział: „Pochodzi z grzechu. Zło stara się nas przekonać, że śmierć jest końcem wszystkiego, że pojawiliśmy się na świecie przez przypadek, a naszym przeznaczeniem jest skończyć w nicości”.
Kochani, w tych wstrząsających słowach Papieża, które stanowią tak powszechne doświadczenie współczesnego świata, mieści się również sprawa ochrony ludzkiego życia przed złem nałogów. „Brudną robotę śmierci” wykonują ci, którzy dla interesu wpychają innych w uzależnienia. Którzy przez kłamliwą reklamę, przez zły przykład i podawanie nieletnim alkoholu, a także innych środków psychoaktywnych, kierują dzieci i młodzież na drogę śmierci. Którzy niszczą w ich sercach wiarę w Boga, niszczą prawdziwą miłość i pozbawiają ich nadziei. „Brudną robotę śmierci” wykonują także ci, którzy wykorzystując emocjonalną wrażliwość nastolatków manipulują ich zachowaniem w mediach społecznościowych. Takich przykładów działań wymierzonych przeciw życiu jest wiele. Wszystkie one pochodzą ze sprzeciwu wobec Stwórcy, z pogwałcenia Jego przykazań, zwłaszcza przykazania: „Nie zabijaj!”.
A jak my, kochani, walczymy z tą falą nietrzeźwości, niewolą wewnętrzną, z plagą uzależnień, która niesie zniszczenie i śmierć? Ktoś może powiedzieć: mnie to nie dotyczy, ja z tym nie mam nic wspólnego. Czy rzeczywiście? Przed laty bł. kard. Stefan Wyszyński razem z polskimi biskupami wzywał wierzących do wzniesienia „potężnej tamy trzeźwości” przeciwko rosnącej fali nadużywania alkoholu. Pisał wtedy, że „same zarządzenia, zakazy, nakazy mogą pomóc, ale przemiany dokonać musi społeczna wola wszystkich i każdego z osobna”. Dlaczego? „Bo w pewnym sensie wszyscy ponosimy odpowiedzialność za szerzenie się klęski pijaństwa”. Ta odpowiedzialność polega na braku osobistej trzeźwości, na obojętności wobec szerzącego się zła, na braku odwagi i na uleganiu „złej modzie podawania napojów alkoholowych podczas każdego przyjęcia”. Odpowiedzialność spoczywa także na tych, którzy namawiają i przymuszają innych do picia, a także przyzwyczajają dzieci i młodzieży do picia alkoholu.
W świetle tych słów musimy uczynić szczery rachunek sumienia. Czy swoją postawą budujemy mocną tamę przeciwko fali nietrzeźwości, czy też przeciwnie – ponosimy odpowiedzialność za szerzenie się tej plagi?
Piękno tajemnicy Zwiastowania, głębokie treści związane z Dniem Świętości Życia, a także czas Wielkiego Postu, niech będzie dla nas zachętą do podjęcia konkretnych postanowień chroniących nasze życie i życie innych ludzi. Bo każde ludzkie życie jest święte.
