Kochani, w 1977 roku kard. Karol Wojtyła mówił na Jasnej Górze o wielkim znaczeniu Jasnogórskich Ślubów Narodu. Podkreślał, że jest to program wartości moralnych, które mają bezwzględne pierwszeństwo w życiu narodowym. Dopiero w ich świetle można właściwie ocenić wartość wszystkich programów ekonomicznych i politycznych. Przyszły Papież tak to tłumaczył: „Jeżeli na gruncie jakiegoś programu człowiek dewaluuje się, demoralizuje się, jeżeli rodziny przestają być podstawowym ludzkim środowiskiem wychowawczym, to taki program jest błędny! Trzeba go zrewidować! Jeżeli na gruncie jakiegoś programu, opracowanego wedle założeń i kryteriów materialistycznych, młodzież traci ideały, wszystko widzi tylko w nastawieniu na użycie, w nastawieniu konsumpcyjnym, to taki program jest błędny! To nie jest program życia narodu! I trzeba go gruntownie zrewidować. Człowiek jest pierwszy! Polak jest pierwszy! (…) Chrześcijanin jest pierwszy. (…) Ślubowania Jasnogórskie złożone przez katolicką Polskę, ukształtowały i kształtują naród ludzi wolnych, [ludzi] szanujących swoją wolność”.
Te słowa przypominają nam o naszej odpowiedzialności za kształt polskiego narodu. Tak wiele mówiliśmy w tym roku o Jasnogórskich Ślubach, bo przecież obchodziliśmy w sierpniu 70-lecie ich złożenia. Mówiliśmy przede wszystkim w kontekście walki z wadami narodowymi, w tym z pijaństwem – walki, którą przyrzekliśmy w Ślubach. Jednocześnie podkreślaliśmy, że wszystkie przyrzeczenia są mocno ze sobą związane i dopiero realizacja całości Ślubów przez nasz naród będzie świadectwem autentycznej wierności Bogu, Chrystusowi i Jego Kościołowi.
Pragnę dzisiaj przywołać jeszcze jedną ważną refleksję ze wspomnianej homilii kard. Wojtyły. Powiedział on, że Jasnogórskie Śluby uczą nas „brać w ręce odpowiedzialność za swoje dzieje, (…) za moralność, za wady i cnoty narodowe, społeczne, za swoją kulturę, za każdego człowieka, który poczyna się w łonie matki. I nasz naród musi znaleźć siłę, żeby tę odpowiedzialność wziąć, żeby jej nie pozwolił sobie wyjąć z rąk”.
Musimy, kochani, autentycznie żyć prawdą, że niepodległy naród to naród kierujący się wartościami moralnymi. To naród, który szanuje wiarę, rodzinę, życie od poczęcia aż do naturalnej śmierci, który troszczy się o trzeźwość, o czystość serc wszystkich Polaków, a zwłaszcza młodego pokolenia. Z tych wartości nigdy nie możemy zrezygnować. Nie możemy pozwolić, aby ktoś wyrwał nam je z rąk i z naszych polskich serc. Stąd tak bardzo potrzebna jest aktualnie mobilizacja społeczeństwa, aby położyć kres rozpijaniu narodu, jego demoralizacji. Aby trzeźwość narodu chroniło dobre prawo.
O konieczności odważnej walki o swoją godność jako człowieka i dziecka Bożego przypomniała nam w tym tygodniu niezwykła patronka – bł. Karolina Kózkówna. 18 listopada 1914 r., a więc 112 lat temu, ta młoda dziewczyna zginęła z rąk rosyjskiego żołnierza, heroicznie broniąc swojej godności. Św. Jan Paweł II, który beatyfikował Karolinę w 1987 r. w Tarnowie, zadał wtedy przejmujące pytanie: „Czyż święci są po to, ażeby zawstydzać?”. I odpowiedział: „Tak. Mogą być i po to. Czasem konieczny jest taki zbawczy wstyd, ażeby zobaczyć człowieka w całej prawdzie. Potrzebny jest, ażeby odkryć lub odkryć na nowo właściwą hierarchię wartości. Potrzebny jest nam wszystkim, starym i młodym”. Bł. Karolina „swoim życiem i śmiercią mówi (…) o wielkiej godności kobiety: o godności ludzkiej osoby. O godności ciała, które wprawdzie na tym świecie podlega śmierci, (…) ale nosi w sobie to ludzkie ciało zapis nieśmiertelności, jaką człowiek ma osiągnąć w Bogu wiecznym i żywym, osiągnąć przez Chrystusa”.
Kochani, współczesny człowiek potrzebuje tak bardzo zbawczego wstydu, o którym mówił nasz św. Papież. Potrzebuje na nowo zobaczyć siebie w całej prawdzie i na nowo docenić cnotę czystości i trzeźwości. One są silnie ze sobą złączone. Te wielkie wartości tak często są lekceważone, poniewierane, niszczone, a konsekwencje tego są niezwykle dramatyczne. Widzimy to w życiu tak wielu Polaków, ale najbardziej przejmujący jest los młodych ludzi, którzy ulegli demoralizacji.
Bł. Karolina nie tylko broniła heroicznie godności kobiety, ale także należała do Bractwa Wstrzemięźliwości dając piękne świadectwo troski o trzeźwość. Prośmy ją gorliwie o wstawiennictwo, aby nasz naród pielęgnując cnotę czystości i trzeźwości stał się narodem ludzi prawdziwie wolnych. Aby sprawujący władzę w Ojczyźnie nie służyli lobby alkoholowemu, lecz troszczyli się o autentyczne dobro narodu.
Bp Tadeusz Bronakowski









