Bł. kard. Stefan Wyszyński przebywając w więzieniu w latach 1953-1956 napisał niezwykłe dzieło, które zatytułował: „List do moich kapłanów”. Zawarte w nim refleksje na temat sakramentu kapłaństwa i roli, jaką pełnią kapłani w życiu Kościoła i świata, są bardzo aktualne także w naszych czasach. Są też świadectwem wielkiej świętości kapłańskiego życia bł. Prymasa. List rozpoczyna rozważanie o tajemnicy Trójcy Świętej, w którym bł. Prymas pisze: „Całe nasze życie kapłańskie, zarówno to osobiste, wewnętrzne, jak i społeczno-apostolskie, upływać powinno na posłudze Trójcy Świętej, której mamy śpiewać – wyznaniem wiary, posługą kapłańską, żarliwością apostolską – nieustanne „Chwała Tobie, Trójco”.
Wczoraj obchodziliśmy Święto ku czci Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana, a w niedzielę będziemy oddawać cześć Trójcy Przenajświętszej. Pamiętajmy w tym czasie w sposób szczególny o kapłanach, prosząc dla nich o świętość życia. Módlmy się także o nowe, święte i liczne powołania do służby kapłańskiej.
Wśród wielu potrzeb duszpasterskich w naszej Ojczyźnie jedną z niezwykle istotnych spraw jest troska o trzeźwość. Ta sprawa wymaga wielkiego zaangażowania kapłanów. Potwierdza to nasza historia. Przekonuje nas o tym także doświadczenie obecnego czasu. Bł. kard. Wyszyński przykładał wielką wagę do prowadzenia przez kapłanów apostolstwa trzeźwości i pomocy osobom uwikłanym w nałogi. Pisał na ten temat listy pasterskie, głosił homilie i konferencje. Sprawę troski o trzeźwość ujął w Jasnogórskich Ślubach Narodu i w Wytycznych Episkopatu Polski dla kościelnej działalności trzeźwościowej. Spotykał się często z duszpasterzami zachęcając ich do gorliwości na polu trzeźwości, do zakładania bractw trzeźwościowych, do podjęcia decyzji o dobrowolnej abstynencji. Podkreślał, że od abstynencji kapłanów zależy trzeźwość Ojczyzny. Sam też dawał przykład radosnej, odważnej abstynenckiej postawy.
W naszej historii było wielu wspaniałych kapłanów, którzy ofiarnie pracowali nad wykorzenieniem wad narodowych, w tym pijaństwa. Wielu z nich to święci i błogosławieni. Często za działalność trzeźwościową byli prześladowani. Tak było w czasie zaborów, kiedy księżom na wszelkie sposoby utrudniano pracę z wiernymi, w tym zabraniano akcji trzeźwościowych. A właśnie tamte czasy wydały tak wielkich apostołów trzeźwości, jak ks. Karol Antoniewicz, ks. Alojzy Jan Ficek, bł. o. Honorat Koźmiński, bł. ks. Bronisław Markiewicz, ks. Jan Kapica. Oni, a wraz z nimi wielu innych niezłomnych działaczy trzeźwościowych, odważnie walczyli najpierw o każdego człowieka, aby poprzez trwanie w grzechu pijaństwa nie potępił się. W krzewienie trzeźwości angażowali się także dlatego, bo wiedzieli, że bez tej cnoty nasza Ojczyzna nie odzyska niepodległości. A iluż wspaniałych apostołów trzeźwości wśród księży wydał trudny wiek XX-ty! Doświadczenie dwóch wojen światowych i prześladowania w czasie komunistycznego reżimu nie zatrzymały inicjatyw trzeźwościowych Kościoła w Polsce. Podczas naszych spotkań często przywołujemy św. o. Maksymiliana Kolbego, bł. ks. Michała Sopoćkę, bł. kard. Stefana Wyszyńskiego i sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, który za Krucjatę Wstrzemięźliwości został nawet uwięziony. Ale przecież oprócz tych wielkich postaci sprawie trzeźwości służył jakże liczny zastęp mniej znanych kapłanów. To dzięki ich codziennej, ofiarnej pracy w parafiach, w stowarzyszeniach i bractwach działających przy klasztorach, trzeźwość była i jest nadal wartością, o którą jako naród walczymy. Dzisiaj ogarniamy ich wdzięczną pamięcią zdając sobie sprawę, że nadal korzystamy z błogosławionych owoców ich trudu.
Jakże też nie wyrazić wdzięczności kapłanom, którzy obecnie angażują się apostolstwo trzeźwości. Często muszą pokonać wiele trudności, a mimo to odważnie służą tej ważnej dla Kościoła i Ojczyzny sprawie.
Módlmy się, kochani, aby kapłani zawsze dawali przykład przylgnięcia do Chrystusa i troski o trzeźwość. Wspierajmy ich nie tylko gorliwą modlitwą, ale i swoim dobrym przykładem, zwłaszcza darem dobrowolnej abstynencji.
