WSPOMNIENIE ŚWIĘTYCH JOACHIMA I ANNY,
RODZICÓW NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
Mt 13,16-17
Jezus powiedział do swoich uczniów:
„Szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli”.
„Szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą.”
W dzisiejszym fragmencie Ewangelii możemy przeczytać czy też usłyszeć słowa Jezusa, które nawiązują do konkretnej rzeczywistości związanej z czasem Jego ziemskiego życia i publicznej działalności. Osoby wtedy żyjące w Palestynie, na tych terenach, na których On realizował Swą publiczną działalność głosząc Dobrą Nowinę – mogły rzeczywiście oglądać Go i słuchać Go „na żywo”. A więc mogli widzieć poszczególne wielkie znaki przez Niego dokonywane, mogli bezpośrednio słyszeć słowa Jego przypowieści czy też innych form nauczania, mogli do Niego przybyć i zwrócić się z prośbą o zmiłowanie w jakiejś trudnej dla siebie czy też kogoś bliskiego sytuacji… Stąd może Chrystus powiedzieć o nich, że ich „oczy” i „uszy” są szczęśliwe. Tak, ale jednocześnie musimy przypomnieć sobie ważną dla nas prawdę, że my także mamy możliwość spotkania z Jezusem, my też możemy słuchać Jego nauczania – choć nie w taki sposób, jak podczas Jego publicznej działalności. Możemy spotkać się ze Zbawicielem w świątyni podczas celebracji Najświętszej Ofiary czy też podczas osobistej adoracji przed tabernakulum. Możemy Go spotkać obdarzającego nas Swą łaską w poszczególnych sakramentach św. Możemy Go słuchać czytając czy słuchając Jego słów zapisanych na kartach Pisma św. Tak: możemy Go spotkać. Obyśmy tylko naprawdę chcieli Go spotkać!
ks. Jan Krupka
