XV NIEDZIELA ZWYKŁA
Łk 10, 25-37
Powstał jakiś uczony w Prawie i wystawiając Jezusa na próbę, zapytał: «Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?»
Jezus mu odpowiedział: «Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?»
On rzekł: «Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego».
Jezus rzekł do niego: «Dobrze odpowiedziałeś. To czyń, a będziesz żył».
Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: «A kto jest moim bliźnim?»
Jezus, nawiązując do tego, rzekł: «Pewien człowiek schodził z Jeruzalem do Jerycha i wpadł w ręce zbójców. Ci nie tylko go obdarli, lecz jeszcze rany mu zadali i zostawiwszy na pół umarłego, odeszli. Przypadkiem przechodził tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i minął. Tak samo lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, minął.
Pewien zaś Samarytanin, wędrując, przyszedł również na to miejsce. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: „Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał”.
Kto z tych trzech okazał się według ciebie bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców?»
On odpowiedział: «Ten, który mu okazał miłosierdzie».
Jezus mu rzekł: «Idź i ty czyń podobnie!»
„A kto jest moim bliźnim?”
W ten sposób pyta Jezusa uczony w Piśmie, który otrzymał od Zbawiciela odpowiedź na wcześniej wyrażoną wątpliwość o to, co należy czynić, by osiągnąć życie wieczne. Chrystus Pan odniósł go do Prawa danego przez Boga, w którym szczególne miejsce zajmuje przykazanie miłości Boga i bliźniego. Uczony jednak dalej drąży temat, szukając wyjaśnienia słowa „bliźni”, kto za tym słowem może się kryć – czyli jakie są granice tego Bożego polecenia. Odpowiedź Chrystusa, to znana nam i na pewno często przypominana przypowieść. Samarytanin zajął się człowiekiem, który został wcześniej napadnięty i pobity. Nie tylko udziela mu „pierwszej pomocy”, ale zabiera go do gospody, gdzie opłaca koszta pobytu i opieki nad pobitym, rannym człowiekiem. Obiecuje także, ze wyrówna ewentualne wyższe wydatki związane z opieką udzieloną temu człowiekowi. Dzięki temu, jeśli zwrócimy uwagę na słowo Jezusa zobaczymy, że Samarytanin „okazał się bliźnim” dla tego rannego. Do tego wzywa nas Pan: nie do tego, by próbować ograniczać zasięg przykazania miłości, pytać kto jest bliźnim – lecz do tego, by okazywać się bliźnim, by stawać się coraz bardziej bliźnim, w szczególności dla tych, którzy potrzebują naszej pomocy. Stawać się bliźnimi dla tych, którym na pewno w różny sposób możemy służyć pomocą. Czy tak potrafimy czynić?
ks. Jan Krupka
