PIĄTEK DWUDZIESTEGO CZWARTEGO TYGODNIA ZWYKŁEGO
Łk 8, 1-3
Jezus wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu oraz kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i od słabości: Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów; Joanna, żona Chuzy, zarządcy u Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im usługiwały ze swego mienia.
„Jezus wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym.”
Jezus „wędrował”. To było częścią Jego działalności publicznej. On wędrował, przechodził od miejscowości do miejscowości, by tam, dokądkolwiek docierał, głosić Dobrą Nowinę tym, których spotykał, którzy do Niego przychodzili gotowi słuchać, którzy przychodzili także prosić o łaskę uzdrowienia, o zmiłowanie dla siebie samych bądź dla swych bliskich. Jezus „wędrował”. My także „wędrujemy”, bo przemierzamy nasze codzienne drogi życiowe. Są to różne drogi, ścieżki, trasy – które przychodzi nam pokonywać. Te nasze drogi są drogami, które prowadzą do miejsca pracy czy szkoły, są to drogi prowadzące do własnego domu, ale też do naszych krewnych czy znajomych, drogi prowadzące do miejsc, w których załatwiamy nasze różne sprawy, drogi prowadzące do kościoła, drogi, które prowadzą do miejsc wakacyjnego odpoczynku… Różne są te nasze drogi. Ale na wszystkich tych drogach mamy być (podobnie jak Jezus) głosicielami Jego Ewangelii. Mamy być świadkami Jego nauki na tych wszystkich naszych drogach codziennych. Tak, by ci, których na tych drogach spotykamy, dostrzegli w nas uczniów Jezusa, dostrzegali w nas członków Kościoła św., dostrzegali nas jako ludzi naprawdę wierzących. Panie Jezu, dopomóż nam nieść Twoją Ewangelię na drogach naszego życia.
Ks. Jan Krupka
