PONIEDZIAŁEK DWUDZIESTEGO PIĄTEGO TYGODNIA ZWYKŁEGO
Łk 8, 16-18
Jezus powiedział do tłumów:
„Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garncem ani nie stawia pod łóżkiem; lecz stawia na świeczniku, aby widzieli światło ci, którzy wchodzą. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, co by nie było poznane i na jaw nie wyszło.
Uważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, temu zabiorą i to, co mu się wydaje, że ma”.
„Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garncem ani nie stawia pod łóżkiem…”
To zdanie z dzisiejszej Ewangelii, zdanie wypowiedziane przez Jezusa, jest bardzo zrozumiałe. Lampa zapalona służy po to, by dawała światło, by oświetlała miejsce wokół siebie. Dobrze wiemy, że nie miałoby sensu takie postępowanie, gdyby ktoś chciał lampę zapalić, a następnie ją przykryć, zasłonić, schować w takie miejsce, w którym lampa ta nie spełniałaby swego zadania. Prawdą jest jednak i to, że Chrystus nazywa Swoich uczniów, nazywa nas „światłem świata”. On w nas chce widzieć serca zapalone, świecące wiarą; życie oparte o wiarę; świadectwo o naszej wierze na drogach codziennych. Nam nie wolno tego naszego światła skrywać, chować – bo nie spełnilibyśmy tego zadania, którym Jezus nas obdarza, zadania bycia „światłem świata”. Czy jesteśmy „światłem” dla naszych bliskich? Musimy sobie takie pytanie zadać. Czy świecimy światłem wiary od Chrystusa otrzymanej tak, by każdy człowiek, z którym się spotykamy, mógł dostrzec w naszym postępowaniu postawę Chrystusowego ucznia? A może wstydzimy się przyznać do Chrystusa, może chowamy światło naszej wiary tak, by inni tego nie zobaczyli… Panie Jezu, broń nas przed tym, byśmy mieli się wstydzić naszej wiary, naszej przynależności do Ciebie. Dopomóż nam być „światłem” dla naszych bliźnich w codziennym życiu!
Ks. Jan Krupka
