PIĄTEK TRZYDZIESTEGO PIERWSZEGO TYGODNIA ZWYKŁEGO
Łk 16, 1-8
Jezus powiedział do swoich uczniów:
„Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek.
Przywołał go do siebie i rzekł mu: «Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządu, bo już nie będziesz mógł być rządcą».
Na to rządca rzekł sam do siebie: «Co ja pocznę, skoro mój pan pozbawia mię zarządu? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. Wiem, co uczynię, żeby mię ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę usunięty z zarządu».
Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: «Ile jesteś winien mojemu panu?» Ten odpowiedział: «Sto beczek oliwy». On mu rzekł: «Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz pięćdziesiąt». Następnie pytał drugiego: «A ty ile jesteś winien?» Ten odrzekł: «Sto korców pszenicy». Mówi mu: «Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt».
Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie światła”.
„Zdaj sprawę z twego zarządu, bo już nie będziesz mógł być rządcą.”
Zdecydowanie zwraca się bogaty człowiek z przypowieści do swego zarządcy. Stracił on zaufanie w oczach swojego przełożonego i dlatego zostaje zwolniony, przy czym musi rozliczyć się z tego jak realizował powierzone obowiązki. W tych dniach listopadowych udajemy się na groby naszych bliskich zmarłych, gdzie przynosimy kwiaty, zapalamy znicze i modlimy się za naszych zmarłych. Te nasze wędrówki na miejsca, gdzie znajdują się groby zmarłych przypominają nam także o tym, że w pewnym momencie każdy z nas się znajdzie u kresu ziemskiego życia i będziemy musieli stanąć przed Chrystusem-Sędzią. I w Jego obecności trzeba nam będzie także „zdać sprawę”: będziemy zdawali sprawę z tego, jak przeżyliśmy nasze życie tu, na ziemi, jak realizowaliśmy powierzone nam powołanie, jaki użytek zrobiliśmy z tego wszystkiego, co Bóg nam dał do dyspozycji. Zaangażowani w codzienność może nie zawsze o tym pamiętamy, może uważamy, że ten moment jest gdzieś daleki w czasie, że jeszcze zdążymy do niego odpowiednio przygotować – kiedyś, w odległej przyszłości (może np. po przejściu na emeryturę…). Jednak naszym zadaniem – zadaniem uczniów Chrystusa – jest ciągła pamięć o tym fakcie i ciągła gotowość na spotkanie ze Zbawicielem, by zdać sprawę ze swego życia na ziemi. Obyśmy o tym pamiętali!
Ks. Jan Krupka
