UROCZYSTOŚĆ ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO
J 20,1-9
Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono”.
Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka.
Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.
„Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.”
W poranek niedzielny dwaj uczniowie – Piotr i Jan – z pośpiechem udają się do grobu Jezusa, bo dowiedzieli się, że nie ma tam Jego ciała. Zobaczywszy pusty grób, płótna i chustę, Jan daje o sobie samym świadectwo: „ujrzał i uwierzył”. Obecność u grobu Zbawiciela, możliwość zobaczenia, że jest on pusty: dla grona najbliższych uczniów Jezusa było to pomocą w uwierzeniu w prawdę o Jego powstaniu z martwych. Uzupełnieniem tego stwierdzenia, że grób jest pusty, były chrystofanie, spotkania Zmartwychwstałego z uczniami. On do nich przychodził, rozmawiał z nimi, pozwalał na zobaczenie i dotknięcie ran, spożywał pokarm w ich obecności. To wszystko pomogło im w przyjęciu prawdy: Jezus żyje! Po tym, jak sami przyjęli tę prawdę, stali się jej świadkami, głosicielami „aż po krańce świata”. Dzięki ich świadectwu i świadectwu kolejnych pokoleń uczniów – prawda o Jego zwycięstwie nad śmiercią dotarła również do nas i myśmy ją przyjęli. A przyjąwszy ją – zostaliśmy też wezwani do tego, by także być świadkami, głosicielami Zmartwychwstałego. Starajmy się być tymi świadkami naszej wiary w prawdę o Chrystusowym zmartwychwstaniu, o Jego zwycięstwie nad śmiercią, o tym, że On naprawdę żyje. Niech nasze codzienne życie będzie nieustannym dawaniem tego świadectwa!
ks. Jan Krupka
