PIĄTEK DWUDZIESTEGO TRZECIEGO TYGODNIA ZWYKŁEGO
Łk 6,39-42
Jezus opowiedział uczniom przypowieść: „Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel.
Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?
Jak możesz mówić swemu bratu: «Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku», gdy sam belki w swoim oku nie widzisz?
Obłudniku, wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka swego brata”.
„Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj?”
Pytania postawione przez Jezusa mają oczywiste odpowiedzi. Nie jest możliwe, by niewidomy, ktoś, kto nie widzi drogi prowadzącej do celu, przeszkód, które trzeba w jakiś sposób pokonać – mógł być przewodnikiem dla innych. Spróbujmy tę refleksję odnieść do rzeczywistości szkolnej i do relacji miedzy uczniami a nauczycielami, wychowawcami, katechetami, pedagogami – a więc wszystkimi, którzy pełnią różne zadania na polu oświaty i wychowania. Jakże ważną jest rzeczą, by te właśnie osoby były rzeczywiście osobami obdarzonymi potrzebnym „wzrokiem” do tego, by dobrze potrafiły realizować zadanie, które przed nimi stoi. W kontekście jeszcze nowego, bo w poprzednim tygodniu rozpoczętym roku szkolnym i w kontekście Tygodnia Wychowania, który będziemy przeżywać od niedzieli 11 IX – już po raz dwunasty w tym roku – prośmy w naszej modlitwie o to, by współcześni przewodnicy ludzi młodych, wszyscy zaangażowani w ich nauczanie i wychowani, byli ludźmi obdarzeni tym szczególnym darem patrzenia przez Boga, by potrafili dobrze i owocnie wypełniać swoje zadanie, prowadząc swoich uczniów i wychowanków ku dorosłości i przygotowując ich do tych zadań, które muszą podejmować teraz i które będą musieli podejmować w przyszłości, jako ludzie dorośli i obdarzeni różnego rodzaju odpowiedzialnością we własnej rodzinie i w społeczeństwie
Ks. Jan Krupka
