XXX NIEDZIELA ZWYKŁA
Łk 18, 9-14
Jezus opowiedział niektórym, co dufni byli w siebie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść:
«Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie: zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”.
A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi, mówiąc: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!”
Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».
„A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi, mówiąc: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!”
Przypowieść Zbawiciela, którą czytamy podczas dzisiejszej liturgii niedzielnej ukazuje nam dwóch ludzi modlących się w Świątyni. Pierwszy z nich, faryzeusz wypowiada swoje słowa do Boga, ale są one właściwie słowami „autopromocji”, słowami, w których chwali on samego siebie, swoje umartwienie, przekazywanie dziesięciny. Chwaląc siebie – właściwie o nic nie prosi, nie uznaje tego, że to, co otrzymał – otrzymał od Boga, że Boża pomoc jest mu potrzebna na co dzień, by czynić dobro, by za Zbawicielem podążać każdego dnia, spełniając wskazania Bożych przykazań. W sposób całkowicie różny zachowuje się celnik. On dostrzegł swą słabość, grzeszność. Dlatego przychodząc do Bożego domu przeprasza za swoją grzeszność, za swoje upadki, niewierności Bożemu prawu. Prosi w słowach swej modlitwy o przebaczenie, litość – jak możemy dopowiedzieć: prosi o pomoc we własnym podążaniu za Zbawicielem. Wie, że tej pomocy potrzebuje. Niech ten przykład, przykład celnika z dzisiejszej Ewangelii modlącego się i proszącego o Boże zmiłowanie – będzie nam przykładem dla naszej codziennej modlitwy. Niech nam pomaga uświadamiać sobie prawdę o tym, że Boża pomoc jest nam potrzebna na drodze do zbawienia.
Ks. Jan Krupka
