XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA
Łk 19, 1-10
Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić.
Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: «Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu». Zszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: «Do grzesznika poszedł w gościnę».
Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: «Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogoś w czymś skrzywdziłem, zwracam poczwórnie».
Na to Jezus rzekł do niego: «Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł odszukać i zbawić to, co zginęło».
„Zszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany.”
W odpowiedzi na słowa Zbawiciela – Zacheusz zszedł z drzewa, na którym się znajdował, by przyjąć Pana w swoim domu. Jezus udaje się do domu zwierzchnika celników w Jerychu, a Zacheusz mówi tam o podjętej przez siebie decyzji: „Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogoś w czymś skrzywdziłem, zwracam poczwórnie”. Spotkanie z Jezusem, przyjęcie Zbawiciela we własnym domu stało się dla Zacheusza bardzo ważnym momentem jego życia, momentem zmiany postępowania, nawrócenia. Chrystus Pan pragnie także być „w domu” każdego z nas, pragnie, byśmy Go przyjęli „u siebie”. Nie możemy tego uczynić w taki sposób, jak czynili to ci, którzy byli świadkami Jego nauczania i mogli przyjąć Go pod swoim dachem – tak, jak to uczynił Zacheusz, czy np. rodzeństwo Marta, Maria i Łazarz, w których domu w Betanii Jezus się nieraz zatrzymywał. Możemy jednak zaprosić Chrystusa Pana „do siebie”, kiedy dajemy Mu miejsce w naszych sercach, w naszych rodzinach, w naszej codzienności… Zaproszenie Chrystusa to pragnienie, by On błogosławił nam i naszym bliskim, pragnienie, by słuchać Jego nauki i troska o o jej realizację w codziennym życiu, to codzienne postępowanie według Jego Ewangelii z zaufaniem, że to dla nas najlepsza droga. Dajmy Zbawicielowi miejsce „u siebie”.
Ks. Jan Krupka
